'Ain't seen nothing yet'

Monsterwasmachine

2012-02-08T23:02:00.000+01:00

Terug in destad met de rode bussen.
Alweer snel gewend aan de sirenes, rokende schoorstenen, (poepende) duiven enwinterkou...

Terugblik op New York, 13 t/m 28 december
Op dinsdagnacht komen we aan op JFK International Airport. We verzamelen onze15 koffers en beginnen aan de tweeënhalf uur durende metro-rit naar Harlem,waar we in een appartement logeren. Zonder goede routebeschrijving gokken wemetrolijnen en haltes en kachelen door Manhattan naar het noordelijke deel vanhet eiland.. verassing was dat de oude metrolijnen niet voorzien zijn van roltrappenof lift. Na vier keer overstappen en onze karavaan van koffers trappen op en afsjouwen zijn we helemaal kapot. Onderweg vangen we wel een glimp op van hetChrysler Building en leggen we snel 'Times Square by night' vast op de camera,maar niemand van ons had enig idee van de staat waarin New York’s metronetwerkverkeert: Aangebracht in de middeleeuwen.

In eenzijstraat van Amsterdam Avenue vinden we onze flat. Drie studenten die hunwoonkamer vol met filosofieboeken hebben staan ontvangen ons met versgebakkenbrownies. Ze zijn om 3.30uur nog klaarwakker, slepen onze koffers de laatstetrap op en werken het ene na het andere kopje espresso naar binnen. Ze hebbende volgende morgen een tentamen en bladeren verstrooid in hun Aristoteles-boeken.
Ze laten het huis leeg voor ons achter omdat ze tijdens de kerstvakantie tweeweken naar hun families in Virginia, Wyoming en Pennsylvania vertrekken (lees Snorren en cowboylaarzen-land). Dat betekent dat we als team voor 70 dollar eenappartement in de stad hebben.

We rollen onze slaapmatjes uit en worden de volgende ochtend wakker vanknetterende raggae-muziek. Dit deel van Upper East Harlem wordt ook wel 'LittleJamaica' genoemd, een wijk waar huidskleur en straatcultuur nogal een dingzijn. Overal wordt Spaans gesproken en er hangt goedkope bling in desupermarkt. Chris gaat helemaal los met zijn Puerto Rico rapper-style accent enmaakt vrienden met elke vrolijke voorbijganger.
Al snel komen we er achter dat eten en vooral alles zonder vet of suiker in NewYork onbetaalbaar is. Daarom verwisselen we de gebruikelijke sandwich-lunchvoor een 99cent deal pizza van een tentje om de hoek. Pizza met parmezaansekaas en cola is een samenvatting van onze eerste week in de stad zonder Targetcustomer card.

Nog min ofmeer in jetlag snooze-modus doen we onze eerste paar dagen sightseeing.Creatieve en kunstgerelateerde plaatsen in de omgeving worden aangekruist op deplattegrond. Little Italy, China Town, Soho en East Village – we bezoekendansstudio’s, kunstgalerijen, theaters en Soho’s NY Ink. We raken in contactmet meer en minder geflipte kunstenaars die in ateliers hun creatieve breinloslaten op alles wat ze maar in hun handen kunnen krijgen: Klei, bierblikjes, kwasten,naaimachines - Zo krijgen we langzaam een beeld bij de stad.

Iets wat opviel is de hoeveelheid gebouwen verspreid over Manhattan met hetteken van de vrijmetselarij erop. Elke Amerikaanse dollar draagt zelfs hetdriehoekige symbool met een oog in het midden op de voorkant. Op WashingtonSquare en in het business district komen we het vrijmetselaarsteken overaltegen. Op een plein voor het 'Nationale Gebouw van deVrijmetselarij’ staat een standbeeld dat 'The victory of the human spirit' heet… We doen verschillende keren voorbede op die plek en komen er achter dat de oprichtervan de vrijmetselarij een gekke kunstenaar was die zijn club van'wereldverbeteraars' oprichtte en ook de typische rituelen toevoegde die devrijmetselarij uiteindelijk zo berucht maakten. Ik sta versteld van dehoeveelheid openlijke en verborgen declaraties die ze door de jaren heen hebbengedaan op min of meer ALLE centrale plekken in de stad.

Vlak voor kerst worden we uitgenodigd door Ange en Joost, twee ywam-ers die samenhet 'city-team' van de ywam basis op Long Island vormen. Ze willen graag eenteam opzetten in New York en hebben een hart voor de stad. We kletsen met henover kaas en koffie (Joost is Nederlander) en zwaaien hen aan het eind van dedag bemoedigd uit. Het was gaaf om hen te ontmoeten en te merken hoe God onsvia hen een zicht geeft op Zijn visie voor New York. We voelen dat Hij via Angeen Joost een ingang geeft naar het opzetten van ministry in de stad. We hopenhen in de toekomst zeker bij te staan in de organisatie van hun team en devervulling van de plannen die ze hebben om uit te reiken naar de mensen in NY. Wehebben al gedacht aan het brengen van teams vanuit Londen en eventueel zelfshet opzetten van een ‘Arts Internship’ daar…

Na een weekvan kilometers lopen en het passeren van duizenden gezichten, taxi’s enreclameborden nemen we een maandag vrij. Met Marta neem ik de gratis ferry naarStaten Island, een boot die je recht langs het Vrijheidsbeeld naar het meest bizarreeiland van New York brengt. Zodra je aankomt is de flair van metropool-stadverdwenen en lopen we de plaatselijke burgemeester tegen het lijf die ons dekortingskaartjes voor het vlinder-museum aanreikt. Met alleen een Dunkin'Donuts en een kale pub in de hoofdstraat is het een nogal groot contrast metManhattan. Ook al hangt de bruine smog aan de horizon en steken dewolkenkrabbers maar 30minuten verderop de lucht in, het leven op Staten Islandis van een andere snelheid. Een vrouwtje met gele tanden deelt anti-abortusfolders uit bij de ingang van de bibliotheek en in de kale pub houdt de barmaneen praatje terwijl hij ons koffie voor een dollar aanreikt. We lopen nogeen rondje buiten en worden door schoolkinderen aangestaard als verdwaaldetoeristen.

Een laatsteonvergetelijke ervaring is die van de wasserette. Toen iedereen langer dan vijfdagen hetzelfde shirt gedragen had en het appartement muf begon te ruiken werdik het zat en verzamelde al het wasgoed. In drie gigantische vuilniszakkensleepte ik het naar de wasserette en ik kreeg bijna eenlach-stuip toen ik er binnenliep. De plaats was ongeveer zo groot als eentheaterzaal, glimmende witte tegels op de vloer en een eindeloze rijwasmachines van links naar rechts tegen de muur gestapeld. Boven mijn hoofd hingeen bordje 'normal load', met een rij wasmachines er achter. Ikbegreep niet helemaal wat dat betekende maar toen ik mijn 20-briefjeomgewisseld had voor muntjes bij de automaat in de muur zag ik wat er aan dehand was. 'Normal load' was niet de enige optie voor je wasgoed. Naast de rij'normal' wasmachines stond een bordje 'dubble load' met dubbel zo grote wasmachinestegen de muur opgestapeld. Het ging verder met 'triple load' (Weeshuis-formaatwasmachines), 'king size load' (Tuinschuur-formaat wasmachines) - En helemaal in de hoek stondeen 'SUPERGIANT LOAD' monster-wasmachine tekeer te gaan. De hele wasserettewerd voorzien van airconditioning alleen door het geraas van die joekel. Voorhet startprogramma stond een Supergiant new yorker met een literfles cola naastz’n wasmand muntjes uit z’n portemonnee te verzamelen. Blijkbaar is er eenoplossing voor studenten die hun was maar een keer per drie jaar willendraaien. Of voor mensen die niet alleen hun ondergoed maar ook hunwandtapijten, vloerbedekking, huisdieren en de kinderboerderij aan de overkanteen wasbeurt willen geven.
Ik heb foto’s genomen en mijn stuivers uiteindelijk uitgegeven aan de ‘dubbleload', waarna iedereen in huis weer fris en fruitig rook.

New York

2011-10-31T16:49:00.001+01:00

De markt verkoopt tweedehands bontjassen, herfstbladeren waaien door de stad en kerstlichtjes hangen alvast in de bomen.
Londen is klaar om de winter te ontvangen. Notting Hill-bewoners paraderen in hun net geshopte herfst-combi door de stad. Ik heb een hekel aan de winter maar ik moet zeggen dat het hier toch minder erg is. Door de hoeveelheid mensen, winkeletalages en rode bussen blijft het gezellig op straat ook al is het al om zes uur donker. En door de uitgebreide keuze uit kimono's, bontjassen en wollen maillots met print hoeft niemand kou te lijden om modieus te blijven rondlopen.
Ik zit met een kop koffie in een café in plaats van in de kerk deze morgen. Het idee vanuit YWAM is om de lokale kerk te ondersteunen, maar voor vandaag grijp ik de kans om te genieten van Notting Hill en herfstig Londen op te snuiven. Er is zoveel te zien. Midden in de stad kun je beginnen aan je carrière mensen bestuderen, sessies gezond eten en mediteren, salsa dansen leren of hardlopen tussen de celebrities in Hyde Park.
Vanavond ga ik met het team naar Ronnie Scott's Tap Jam, een beroemd jazzcafe in SOHO waar je voor zes pond en een paar tapschoenen aan je voeten naar binnen kan voor een gratis drankje en een freestyle tap-sessie op een houten podium. Het café is begonnen in de jaren '60 toen alle rijke families uit SOHO verdwenen waren en de wijk zich bevolkte met immigranten, schrijvers, weemoedige acteurs en prostituees. Inmiddels heeft het café het pand opgekocht waarvan het bij de start alleen de bovenverdieping bezat, het is hartstikke populair geworden onder de tap-dansers in Londen en nieuwsgierige toeristen.
Ik hou er van om het leven in de stad te combineren met het leven in ywam. Het ontdekken van de mogelijkheden in elke coole wijk op een busritje afstand gecombineerd met leven in een gemeenschap - deel zijn van een grote familie en de tube-map als eventuele vluchtroute gebruiken.

Op het moment zijn we met Taboo Arts druk bezig met mails beantwoorden en schrijven, koffie drinken en dansen op stelten. We hopen over een paar weken op outreach te gaan naar New York en Puerto Rico en daar proberen we de nodige voorbereidingen voor te doen. Het idee om volgend jaar een Arts Gathering in New York te houden is een van de redenen van onze korte onderzoeksreis naar de Big Apple, en daarbij komt ons verlangen om deze hoofdstad toe te voegen aan het lijstje van steden om in te nemen voor Hem. We voelen ons geroepen naar New York omdat het een stad van kunst en entertainment is, vol mensen die mogelijkheden zien en blijven dromen. Het plannen van de reis gaat helaas moeizaam, de ambassade treuzelt met een visum-aanvraag en we hebben te weinig reisgeld, maar God blijft bevestigen dat dit de bestemming is die Hij voor ons heeft en des te meer ben ik benieuwd naar wat Hij zal doen om het mogelijk te maken. We hopen in december een bezoek te brengen aan New York. Wordt vervolgd!

Afgelopen week heb ik samen met mijn kamergenootje Heather (ritmisch gymnaste geweest in het Olympisch team van Engeland) auditie gedaan voor een dansgezelschap in Oost-Londen. Het is opgericht door christenen en Daniel, de leider van het gezelschap, vertelde ons hoe hij vanuit zijn Billy Elliot-achtige opvoeding uiteindelijk bij de beste dansopleiding van Londen terechtkwam. Met Afrikaanse ouders en een van hen geërfde onbehandelbare huidziekte werd hem al op jonge leeftijd verteld dat hij nooit zou kunnen rennen of sporten. Elke keer als hij meedeed aan een gymles op school verdween hij daarna voor drie weken in het ziekenhuis met pijn in zijn gewrichten en een vette dosis morfine om te kalmeren. Toen hij op z'n twaalfde door moeilijke situaties thuis zijn uitvlucht zocht in de kerk, werd hij uitgenodigd om daar mee te doen aan het gospel-dans-team. Hij kreeg een passie voor God en voor dans en wilde meer. Zijn hart was om een professioneel christelijk dansgezelschap op te richten dat zou optreden en uit kon gaan in de seculiere wereld, waar volgens hem veel te dunne (drugsverslaafde) beroepsdansers een Redder nodig hadden. Hij werd via een contact van de dominee uitgenodigd om auditie te doen bij een Moderne Dans en Ballet Academie, en als hip-hop jongen van de straat faalde hij volledig. Toch besloten ze hem een kans te geven en ze stuurden hem weg met de opdracht balletpanty's te kopen en terug te komen met gekamd haar.
Maar helaas konden z'n ouders de opleiding van 12.000pond per schooljaar niet betalen, en na gezocht te hebben naar de mogelijkheid een beurs aan te vragen gaven ze de hoop op.
Toen Daniel niet op school verscheen de eerste lesweek na de zomervakantie belden ze op om te vragen wat er aan de hand was. Na een kort overleg besloten ze hem bij wijze van uitzondering en als enige leerling van de school een volledige beurs te geven, die betaalde voor zijn drie jaren les op de dansacademie.
Verder vertelde hij dat er vanaf dag 1 op de dansacademie nooit meer een ritje naar het ziekenhuis heeft plaatsgevonden. Tot op de dag van vandaag heeft hij geen last meer van de huidziekte die hem jaren ziek maakte. Zijn dokters proberen Daniel nog steeds terug te sleuren naar het ziekenhuis om meer onderzoek op hem los te laten, het gaat hun brein te boven dat iemand met een erfelijke ziekte als deze zomaar genezen is en op dit moment acht uur per dag danst.

Het was gaaf om zijn getuigenis te horen en te zien hoe God mensen uit onmogelijke situaties roept om dromen te vervullen voor Hem.
Inmiddels heeft Daniel z'n opleiding afgerond en is 'Rebirth Dance Company' een feit.

Streetchurch

2011-10-03T13:25:00.000+02:00

Omdat zij hun verhaalwaarschijnlijk niet zullen vertellen, of in elk geval niet in het Nederlands.

We waren met het team inZweden en hielpen mee op een muziekfestival dat ´Hultsfredt´ heet. ´Hultsfredtfestivalen´ wordt ieder jaar ergens in het binnenland georganiseerd tussen deelanden en houtzagerijen. Het is de tijd van het jaar dat de muziekliefhebbendeZweed een tentje in zijn Volvo gooit en koers zet richting Canadese rock 'nroll-bandjes in het bos en een week lang stampen in de modder. Een soortZweedse versie van Lowlands.

Een groep blonde gastendie zichzelf ´Streetchurch´noemt (geen bandje) reist door het land om Bijbelsuit te delen en is ieder jaar te vinden op Hultsfredt om te bidden voor dronkenen nuchtere festivalgangers. De meesten van hen zijn doordeweekshouthakker of ICT-er en in het weekeind gaan ze de straat op om voor mensen tebidden. Omdat ze voor hun Bijbel-uitdeelactie op Hultsfredt wat extra hulpnodig hadden kwamen wij hun team versterken.

We kampeerden met hen ineen kerk een paar straten van het festival vandaan. Elke ochtend als we onsklaargemaakt hadden droegen ze een houten kruis de kerk uit en liependaarmee naar het festivalterrein. Ze plantten het op een vaste stek in de grondvlakbij de ingang en zodra de meeste festivalgangers hun kater kwijt warenbegonnen ze langs te lopen.

Het was zo cool om tezien hoe er dat weekeind honderden getuigenissen verteld werden.

Lisa speelde gitaar inde avond en trok een publiek naar zich toe van mensen die liever bij haar inhet gras bleven zitten dan naar de concerten op het festival te gaan, omdat zezeiden in haar liedjes een vrede te horen die ze in andere muziek niet kondenvinden. De Heilige Geest was bij ons en raakte de harten van mensenaan. Sommigen van hen vroegen ons om met hen te bidden omdat ze hun leven aanJezus wilden geven. Het waren eerlijke mensen die Zijn aanraking haddenervaren. Ze wilden dat gevoel niet meer loslaten en waren vol verlangen om Hemte leren kennen.

De jongeren van hetfestival waren zo open om van ons te horen. Ze vroegen zich af waarom een team Bijbelschool-studenten uit alle delen van de wereld het binnenland vanZweden uitgekozen had om naartoe te komen - in de zomer, terwijl deMediterranee een paar uur verderop te wachten ligt.

Een meisje met littekensop haar benen van jarenlang in zichzelf snijden kwam naar ons toe omdat zegehoord had dat we christenen waren. Ze zei dat ze nog wist hoe het voeldeom bij Hem een Thuis te hebben en Hem toe te behoren maar dat ze niet wist ofHij nog wel van haar hield. Nadat ik met een teamgenootje voor haar gebeden hadvertelde ze hoe Hij haar liet zien dat ze voor hem stond in een witte jurk, als Zijn bruid. Zoveel twijfels en afwijzingen hadden van haar het zielige meisjegemaakt dat niet naar school gaat en in zichzelf snijdt maar God liet haar datweekeind zien hoe Hij naar haar kijkt.

We hadden ook watgrappige momenten met de DTS. Voordat het festival begon hadden we eengebedstijd om te vragen naar specifieke namen en kenmerken van mensen om mee tespreken op het festival. Een van de DTS-meiden schoot na drie seconden stilte keihardin de lach omdat ze het gevoel had dat God haar een plaatje van een aap lietzien - een aap op een festival om een Bijbel aan te geven!?
Hehe.

Maar op onze eerste dagtoen we meehielpen koffiekannen en koffiebekertjes naar het festivalterrein tedragen stond er een harige gorilla op de stoep bij de ingang te dansen opzigeunermuziek...

echt.

Ze sprak met hem en kwamerachter dat de dansende aap een Roemenier in kostuum was, die samen met zijnfamilie op de bedrijvigheid van het festival was afgekomen. Zigeuners die doorarmoede hun eigen land verlaten hadden en met muziek geld probeerden op tehalen voor hun gezin. Ze kwamen bij ons zitten om met ons te praten en koffiete drinken, en we maakten samen muziek. Het was nogal schrijnend om hunsituatie te zien tussen de Zweedse jongeren die briefjes van honderd uitgaven aanbier en cd's maar ik was blij dat we hen deel konden laten uitmaken van wat wedie dagen aan het doen waren en ik zag dat ze genoten van gezelschap en versekoffie met suiker.

We waren getuige vantientallen momenten tijdens het festival waarop voorbijgangers werden wakker geschuden aangeraakt door Gods liefde. Het hele weekeind was een rare gewaarwordingdie m'n ogen opende voor wat God aan het doen is… Tussen de snackbar links vanons en de tent met Bob Marley assecoires rechts van ons stonden we met eenhouten kruis onder de patatlucht eeuwig leven uit te delen aan voorbijgangers

...

Hij opende m'n ogen voorhoe hij zijn Koninkrijk aan het vormen is. Het is niet ver weg, maar ligt tewachten onder de oppervlakte van materialisme en zelfgenoegzaamheid en al die andere troep die we als mensen om ons heen verzameld hebben. Ook aldoor de wereld volledig afgewezen en onbegrepen, sijpelt zijn Koninkrijk door de voegen vanhet systeem door naar de harten van mensen.

Hollands onweer

2011-09-20T23:16:00.003+02:00

Hoi jongens, ik ben twee weken geleden terug naar Nederland gekomen en was blij om groene weilanden en zoute zee weer gedag te zeggen! Slenteren over de grachten van Utrecht en fietsen door de regen - heb kamergenootje Marta geschreven dathet hier prachtig is terwijl ze haar ouders opzoekt in Lissabon waar ze drie weken onder een palmboom chillt met tapas en kokosnoten.

Vanaf volgende week ga ik weer terug naar Londen om nog een seizoen bij YWAM te werken. Op 26 september begint er een BLS (Basic Leadership School) met nieuwe mensen en de week erna begint de nieuwe DTS. Drie maanden theoriefase voor hen en in december op outreach naar een bestemming die nog onbekend is.

Ik ben super blij met de plek die God me heeft gegeven in het team in Londen en voel me er thuis. Ik heb het idee dat Hij de basis in Londen voor me uitkiest als 'thuisbasis' om te groeien in wat Hij in mn hart gelegd heeft: Dans, teams op outreach begeleiden en reizend optreden met onze voorstellingen.

M'n leiders inspireren me iedere dag met de manier waarop ze voor Jezus leven: Hoe ze al hun geld en tijd tot beschikking stellen voor Hem en gelukkig zijn met bijna niets - en de voorbeelden van wanneer Hij voorziet in de dingen die ze nodig hebben. Ik hoop jullie er volgende maand meer over te schrijven. Ik heb me voorgenomen om wat regelmatiger verhalen te gaan posten zodat iedereen die het interessant vindt op de hoogte kan blijven van de ins en outs van m'n leven in Londen!
Als je het leuk vindt om m'n nieuwsbrief te ontvangen kan dat ook, stuur me dan even je email-adres.

Het was een fantastische 'vakantie' hier, iedereen die me heeft opgezocht of gemaild of gebeld: Dankjewel! Het was gaaf om hier te zijn en jullie weer te zien.

Ciao en tot snel!
Juliette

Outreach: YWAM Londen’s DTS reist naar Duitsland, Zweden en Spanje

2011-09-06T16:28:00.001+02:00

‘Een operazangeres in skinny jeans zingt Ave Maria in de poort onder de grote kathedraal. Een accordeon en een contrabas spelen op de achtergrond terwijl een man met een grote snor rondgaat met de hoed.
Dit is de stad voor dromers en straatmuzikanten, reizigers en troubadours.
Burgos is zoals ze zeggen een van de ‘koudere’ steden van Spanje, waar mensen handschoenen dragen in de winter en waar de meesten minder gepassioneerd en opvliegerig zijn als in de rest van het land. Maar voor mij voelt Burgos aan als een en al warmte en hartelijkheid. Na drie weken aalbessen en Zweedse meren smaakt alles met een mediterraans tintje fleurig en naar de zon.
Het is medio-dia. Michela ligt op een bankje naast me in de schaduw terwijl ik probeer te schrijven. We zitten op een oud plein met een fontein in het midden bij te komen van onze lange reis. Gistermiddag zijn we uit Zweden vertrokken. Eerst met de auto vanuit Lisa’s dorpje naar Stockholm, vijfenhalf uur rijden door het bos. Geen elanden meer gezien. Toen het vliegtuig in - onze koffers waren te zwaar en de vlucht was vertraagd – en uiteindelijk geland in Madrid. Vanaf daar opnieuw in de auto, door het donker naar onze slaapplek in het souterrain van een roze kerk in Burgos.’

14 augustus 2011
Ik ben zo onder de indruk van hoe God tijdens deze reis alles bij elkaar brengt. Het is de DTS outreach van YWAM’s basis in Londen en ik ben een van de staf die probeert het tourgezelschap onder controle te houden. Via de service van een knettergekke vluchtmaatschappij met schreeuwerige reclames in blauw en knalgeel vliegt ons team in twee maanden Europa door om het lijstje van door God geplande ontmoetingen af te werken. Eerst worden we in Zweden van het ene naar het andere muziekfestival geloodst om Bijbels uit te delen en leeftijdgenoten over Jezus te vertellen (terwijl op ons vooruit geplande rooster alleen iets stond over onkruid wieden en schilderen in de lokale kerk - maar God weet teams aan situaties te koppelen en ons te brengen waar we van betekenis zijn) en vervolgens staan we in Burgos tegenover een groepje jongens uit Israel die ons vertellen hoe hongerig ze zijn naar gerechtigheid in hun geboorteland.

Aan het begin van dit jaar was ik een paar dagen in Dublin en daar legde een evangelist me het begrip ‘devine appointment’ uit. Hij omschreef het als een moment waarop God hem in contact brengt met een onbekende omdat er iets is in het leven van die onbekende is dat maakt dat hij het verhaal nodig heeft over vriendschap met de man genaamd Jezus – en de evangelist vertelde me voorbeelden van verhalen over ‘toevallige’ voorbijgangers en buspassagiers die op het juiste moment tussen hemel en aarde onder zijn aandacht waren gekomen.
Onze tijd in Zweden en Spanje zat vol van zulke momenten en het maakte dat mijn team steeds meer loskwam en de lol van reizen met God ging inzien.
Het maakte goed dat we in Burgos in het souterrain van een roze geverfde kerk zonder ramen sliepen; de donkere ruimte waar onze slaapzakken lagen was altijd vochtig en vol spinnen en zodra het ochtend werd sprintte iedereen naar boven om op de normale etage tot leven te komen en stokbrood te eten.
Burgos was voor mij tien dagen lang genieten van het verrassingseffect van Gods ‘devine appointments’ en dansen op het plein onder de grote platanen. Daar brachten we tijd door met wietrokende tienermeisjes die ons vertelden over hun neuspiercings en vroegen naar onze levensstijl met Jezus.

Harrods

2011-09-05T19:59:00.004+02:00

Harrods, suikertaartjes, glimmende hoge hakken en tijgerprintparaplu’s. Skinny jeans gedragen door jongens en straten vol met keffende chiuaua’s.
Zonnebrillen, Christian Dior, dolle ritjes met de metro en honderdvijftig verschillende culturen. Overal de zeemeermin van Starbucks en rondsjeezende zwarte taxi’s.
Na zes maanden in Londen rondgerend te hebben is de stad nog steeds even verassend - Hoe langer ik erover nadenk hoe idioter de combinatie lijkt van Engelse adel en Pakistaanse immigranten. Witte bonen in tomatensaus gemixt met henna en genezende kruiden.
Het is zeker een stad om nooit genoeg van te krijgen maar ook zeker een stad waar de wirwar van achtergrondverhalen en verkeersdrukte je naar het hoofd stijgt en het moeilijk maakt om overzicht te krijgen van gebeurtenissen.
Iedere wijk is een eigen stad, van Camden naar Covent Garden vertelt elke inwoner zijn eigen geschiedenis.

Het was een belevenis om van maart tot en met augustus bij YWAM in Londen te wonen. Afgelopen week heb ik het certificaat ontvangen van de ‘Basic Leadership School’. Voor een halfjaar was ik deel van de staf die zendingsorganisatie YWAM in Londen vormt. Twee keer per jaar ontvangt YWAM Londen nieuwe studenten die zich aanmelden voor de Discipleship Training School, de basis-opleiding binnen YWAM.
Studenten van de ‘Basic Leadership School’ worden uitgedaagd om samen met de full time staf alles te organiseren rondom deze basis-opleiding. Van het leiden van een zendingsreis tot en met de naambordjes die op deuren van slaapkamers geplakt moeten worden; alles wordt aangepakt. Vanaf gister kan ik terugkijken op een halfjaar lang in gemeenschap leven, het knellende gevoel antwoorden te moeten weten, meer onzekerheden over leiderschap, mentorgesprekken voeren, samen koffie drinken, badkamers schoonmaken, bidden voor studenten, evangelisatieteams leiden en meer van dat soort dingen.

Terugblik op een berg overwinningen, struikelblokken en leerzame momenten in hartje Londen!

Henna in Harlesden

2011-04-09T21:21:00.006+02:00

Bananen te koop, Indiase jurken. Mango's, haarextensions in alle kleuren.
We zitten op de veranda en kijken naar de Braziliaanse kapper aan de overkant die zingt terwijl hij kapsels bijknipt: Vanesa Moreno en ik.
Vanesa is nu m'n kamergenootje, ze komt uit Burgos in Spanje.
Net zo gekleurd en multiculti als Harlesden is onze leefgemeenschap die YWAM London heet. Met mensen uit Argentinië, Chili, de Verenigde Staten, Nederland, België, Portugal, Spanje, Porto Rico, Denemarken en Zweden is het een kleurig gezelschap. De verschillen tussen hen blijven me interesseren - talen, kleuren, gebruiken..

De zon schijnt waterig en rode bussen sjeezen voorbij.
Harlesden, de wijk in Noord-west Londen waar ons huis staat is een rommelig buurtje waar meer Portugees dan Engels gesproken wordt. Ik geniet ervan om de winkels binnen te stappen en overal vreemd fruit en gekke verpakkingen te zien. Achter de meeste kassa's vind je Indiase families, achter sommige Poolse en bij de cornershop op de hoek werkt een Afrikaanse familie.
Afgelopen week hebben we voorbereidingen gedaan voor de DTS, die vandaag is begonnen. Vanavond is de kick-off met een feestmaaltijd, muziek en aanbidding. Het is zo bijzonder om te zien hoe God mensen van over de hele wereld naar ons toe brengt en hen deel maakt van onze gemeenschap en ons avontuur met God. De DTS bestaat uit negen Amerikaanse meiden, een Engels meisje en een jongen uit Ethiopie. Ik ben superbenieuwd hoe ze het hier zullen vinden.
In gedachten heb ik al een massa-roadtrip door Amerika gepland; nu we maatjes hebben verspreid over negen verschillende staten van Amerika lijkt het me een goed idee voor het team om eens die kant op te gaan. Californie, Alaska, Kentucky, hmmm.

Terwijl de studenten allemaal hun koffers uitpakken, ouders skypen en Engelse thee uitproberen zit ik nog even in de zon adem te halen. Op de drempel van de voordeur, bloessemblaadjes waaien naar binnen.
Het is gek om vanaf vandaag 'leiding' te geven aan een school terwijl ik zelf pas ben komen aanstormen vanuit Nederland. Ik ben nog bezig om het linksrijdende verkeer en de kortste route naar de supermarkt een plekje in m'n hoofd te geven en de nieuwe lading mensen komt al binnen.
Maar de openheid en uitbundigheid van dit huis is tegelijkertijd wat me enthousiast maakt. Ik hoop dat de studenten zich snel thuis zullen voelen en genieten van alles wat God hen hier wil geven.

Dankjewel voor het lezen!
Ik blijf jullie updaten.

Juliette

London 2011

2011-03-22T21:29:00.003+01:00

Hallo lieve vrienden en familie,

ik ben verhuisd naar Londen! Om te werken met YWAM in Londen.
Supergraag wil ik het even laten weten, omdat ik al overgevlogen ben en alles zo snel gegaan is dat ik nog niet iedereen heb ingelicht.
Vorig jaar heb ik ook al een tijdje bij YWAM Londen gewerkt met de theatergroep Taboo Arts Ministry en opgetreden in Engeland en (tijdens een tour door) Noorwegen.
Na vijf maanden in Nederland ben ik nu weer terug! YWAM Londen is een zendingsorganisatie en een soort mix van verschillende activiteiten en mensen die onder een dak wonen. Betrokken zijn een theater-gezelschap (heet Taboo Arts), een school die Discipelschap Training School heet en een team dat in het parlement werkt.
Dat ik hier nu mag komen wonen en werken vind ik supergaaf, ik heb het gevoel dat God me hier heen leidt en ik ben mega-enthousiast om te beginnen. De plek die ik hier gekregen heb sluit precies aan bij wat ik eigenlijk vanaf januari in Hawaii hoopte te gaan doen, maar wat niet doorging doordat de school daar geannuleerd werd. Behalve het regenachtige klimaat vind ik Londen een superduper alternatief voor Hawaii..Vandaag heb ik al een dagje in de rode bussen door de stad geracet en wat dans en kleuren en artiesten betreft kan je hier je hart ophalen.. Ik ga het allemaal nog ontdekken.

Komende maanden ben ik dus bezig met het leiden van de nieuwe Discipelschap Training School en met optredens in de stad. In juni is er een Arts Gathering (iedereen is uitgenodigd! Als je het interessant vindt check http://www.ywamlondonnottinghill.com/upcoming.php), in juli de kick-off van de Olympische Zomerspelen, het Notting Hill Carnaval en een tournee naar Parijs en Italie.
Of ik lange termijn (lees: 2012, meerdere jaren) bij dit team en bij YWAM Londen zal blijven moet ik in de komende maanden nog bedenken, maar als eind augustus m'n eerste periode is afgelopen horen jullie wel hoe het verder gaat. Ik zal updates blijven schrijven en hoop jullie allemaal snel te spreken... Jiehaaa!

Bedankt voor het lezen en veel liefs,
Ciao!
Julia

Parijs

2011-02-19T00:01:00.001+01:00

‘De stad rekt zich uit en ze gaapt zonder gene.
Met een ochtendhumeur en een kop vol migraine.
Ze vloekt als een beest en ze spuugt in de Seine.
Een smerig oud wijf, Parijs.'

'Ze komt overeind in haar stinkende kleren.
Met de pest in haar lijf en haar voeten vol zweren.
Ze trekt een grimas om de pijn te maskeren.
Want flink is ze wel, Parijs.’

Ik zou steden wel persoonlijkheden willen geven. Londen iemand met lef en een advocatenuiterlijk. Een van de cijfertjes en de zwarte bril, die om de vijf minuten zijn glazen poetst en alle details nauwkeurig uitwerkt om daarmee tot revolutionaire conclusies te komen. Parijs een ongeorganiseerd warhoofd met talent voor piano, luidruchtig en ongeduldig. Verslaafd aan plezier en meestal te laat, misschien dat hij ook wel schilder is.

‘Die stad van je hart, zal je nooit willen ruilen.
Want je mag bij haar schreeuwen en lachen en huilen.
Ze opent haar armen en daar mag je schuilen.
Zij kent je verdriet, Parijs.

Dan pakt ze je beet en dan ben je verloren.
Want ze fluistert je naam, en ze hijgt in je oren.
En je sterft in haar armen en je wordt weer geboren.
Wat heb je haar lief, Parijs.’

Vrijdag 13 augustus, het was tijd om weer verder te reizen en Femmeke uit te zwaaien. We waren samen drie dagen in Amiens geweest en gingen allebei verder een andere kant van Frankrijk op. Om 22.00 uur zou mijn trein vertrekken naar Parijs.
Die dag waren we in het internetcafé van de Bertolli Italiaan geweest, de hartelijke man met het kruisje om z'n nek. Omdat Femmeke en ik daar op ons afscheid appelcider hadden gedronken en we van de Bertolli-man tapas erbij hadden gekregen, was ik veel te laat weggegaan en had ik bijna alle laatste bussen gemist. Ik moest vanuit de stad eerst nog terug naar de camping om m’n backpack op te halen voordat ik naar het treinstation kon gaan. Maar Amiens is een slaperig dorp waar na half 9 bijna geen bus meer heen en weer rijdt. Gelukkig vond ik een vrolijke Marokkaan in bus 5 die zijn laatste ritje aan het maken was en die me wel even naar de camping wilde brengen. Na 25 opmerkingen over mijn blauwe ogen die niet blauw zijn en geslinger over de linker weghelft kwam ik aan bij de camping. Ik had nog een paar seconden om m’n backpack te zoeken in een van de vele bruine tentjes op het veld, en moest met haast terug naar Amiens als ik m’n trein niet wilde missen. Heb mijn rotzooi uit de tent bij elkaar geraapt en ben weer naar de weg gelopen. Dit keer werd me een ritje aangeboden door twee gezellige Marokkanen. 20minuten zwoele Chris Brown-stijl Rnb later stond ik op Gare du Nord, met backpack. Klaar om te vertrekken. Nog even rondgehangen voor de ingang van de biologische winkel met Alex en Gaël en hun bastaardhonden. We hadden hen die middag ontmoet, toen ze bedelend voor de supermarkt zaten en we benieuwd waren naar hun namen. Alex' vader was alcoholist en daarom was hij maar gestopt met school en dakloos geworden - hij reisde liever. Ik zag de hopeloosheid in zijn ogen en hij vertelde me hoe moe hij ervan was om overal door mensen afgewezen te worden. Behandeld als vuil met niemand die hem liefhad. Ik wilde dat ik een thuis aan hem kon geven.

Wat als we in heel Amiens en in heel Utrecht nou gewoon onze huizen zouden opendoen voor mensen die een thuis nodig hebben, voor alle daklozen en eenzamen in de stad, en hen zouden liefhebben. Voor een adoptiekindje hoeven we niet per se naar Afrika, er zijn genoeg mensen die de lege ruimte in ons huis en in ons hart op willen vullen bij ons in de buurt. Het gaat toch niet om dat onze schoenen gepoetst bij de voordeur staan, maar dat mensen die hetzelfde zijn als wij en gevoelens, behoeften en emoties hebben niet onder een boom hoeven slapen maar bij iemand onder een dak?
Wat nou als in de wereld iedereen elkaar zou uitnodigen, in plaats van elkaar zou beoordelen. Dat iedereen zijn auto, zijn fiets, zijn paspoort, zijn bankrekening en de inhoud van zijn koelkast deelt met random voorbijgangers. Dat iedereen zijn deuren opengooit en danst en barbecued en touwtjespringt op straat, gewoon omdat het allemaal de moeite van het delen waard is. Ik zou er wel zin in hebben..

Ok dus ik stap in de trein naar Parijs en zit in een coupé met vier Portugezen die klaverjassen. Een heleboel rondjes klavers en ruiten later stap ik uit in Parijs. Het is 23:17 uur, we lopen een klein beetje door de stad en zoeken daarna een slaapplek op het station. De Portugezen hebben me uitgenodigd om bij hen te blijven, en dat komt uitstekend uit want de komende 13 uur moet ik wachten op m’n trein van Parijs naar het zuiden. We vinden een plek op de tweede verdieping van het station. Bovenaan de roltrap, warm en weinig herrie. Gare du Nord voor vannacht. Ik eet een koude cheeseburger van de Albert Heijn, gekregen van een van de Portugezen. Ze waren die middag uit Amsterdam vertrokken met de trein, en dus tegelijk met mij in Parijs aangekomen(Interrailen rules.) Een lekkere herinnering aan Albert en Amsterdam. De portugezen rollen hun matjes uit en vallen langzaam in slaap. Ik besluit nog even een klein beetje Parijs op te snuiven en ik loop naar buiten, Paris by night:
'T is niet zo romantisch als ze zeggen. Geschreeuw op straat, mensen die schuilen in de schaduw van gebouwen. Ze sissen in het frans naar elkaar en naar voorbijgangers, sommigen liggen opgerold in dekens op de hoeken van het verkeersplein. Blikjes, karton en winkelwagentjes liggen bij elkaar verzameld, de eigenaren ervan lopen heen en weer en beschermen hun eigen bezittingen. Ik krijg zo’n gevoel van indianenstammen en strepen verf op je wang. Het lijkt wel alsof iedereen hier zijn eigen territorium bewaakt. Ik bots tegen iemand aan en er wordt naar me geschreeuwd, vanuit alle hoeken staren ze me aan. De politie gebaart me rustig aan te doen, ik steek een sigaret op. Op een bankje zit Jeremy. Hij schudt mijn hand en vertelt me dat hij in Parijs is om zijn zus op te zoeken, en dat hij een baan in Londen heeft. Hij ruikt naar bier en als ik achterom kijk zie ik zijn vrienden grijnzen en zijn blikjes afpikken. Nog vijf minuten waarschuwt hij me voor nicotine en seriekillers en dan verdwijnt hij weer in de schaduw.

Het is 3.30uur. Krakerig van de kou, ik til mijn hoofd een beetje op. Het is pikdonker en bijna stil op straat. Nog steeds in Parijs. Naast me snurkt een Portugees, opgerold in zijn slaapzak achter een bankje. Een paar uur eerder waren we door gemuilkorfde waakhonden wakker gemaakt en door de stationsbeveiliging van onze plek bovenaan de roltrap van het station weggestuurd. Slapen op het station is verboden. Ze hadden ons beetgepakt en naar buiten gegooid. Nu snap ik waarom de mensen in dekens buiten liggen.
Halfslapend waren we door de stad gestruikeld tot we bij dit bankje kwamen waar het rustig was. Daarachter waren we neergeploft op de stenen en weer in slaap gevallen.
Gezellig zeg. Waarschijnlijk had die stationsbeveiliging speciaal voor de mensen met dekens muilkorfhonden aangeschaft. Zodat ze het gebouw vanbinnen schoon en netjes kunnen houden en de bierlucht en enge ziekten buiten. Maar waarom wordt een gebouw schoongehouden terwijl er nog mensen in het vuilnis te vinden zijn?
Ik was hier maar voor een keer. Hoe is het voor hen die hier elke dag zijn.. Waarom wordt hier meer aandacht besteed aan op elkaar gestapelde bakstenen dan aan ademende mensen? Waarom worden de mensen van buiten niet uitgenodigd in het station, ze zouden samen kunnen klaverjassen. Ze wachten allebei op de ochtend toch.. de bewakers en de mensen met de grauwe dekens. Maar ze poetsen liever het marmer van het station schoon..

06.00 uur, klappertandend. Het is licht geworden. Ik trek de vijf broeken die ik over elkaar aan had uit en laat de onderste zitten. sta op van de grond.
Portugezen en ik begeven ons terug naar het station, de eerste reizigers lopen er al rond met koffie. Nette schoenen op schoon marmer.
Ik vraag me af hoeveel van hen weten wat er hier blijkbaar iedere avond gebeurt als de muilkorfhonden de daklozen de straat op bijten en verwarming het stationsgebouw opwarmt voor de volgende morgen. als de gepoetste schoenen weer komen.
Ik drink ook koffie en neem dan afscheid van de Portugezen. Obrigado!

Eet een croissantje bij een (Portugees) ontbijt-cafeetje vlak achter het station, waar iedereen een praatje wil maken. Moet nog een uur wachten tot mijn trein vertrekt, dus ik vertel over mijn Portugese vrienden en de cheeseburger. Een lieve warrige vrouw vraagt in het frans waarom ik zit te schrijven en of ik soms altijd graag alleen ben.
Ik fantaseer een beetje over een leven in Parijs, dat ik een huis zou kunnen hebben met grote deuren aan de straatkant waar iedereen naar binnen zou kunnen - de warrige vrouw en de mensen op de stoep en de muilkorfhondenmannen en de mensen met de grauwe dekens.

Aan de overkant stappen wat appartement-bewonders in hun onderbroek hun balkon op, slurpend aan een kop koffie, rekken zich uit en beginnen daarna aan de dag.
Ik neem ook nog een koffie en glimlach naar de eigenaar van het vieze Portugese cafeetje. Ik denk dat Jezus hem wel leuk vindt en glimlacht om zijn vettige haar en bar en wc.

09.01uur. Over 1 minuut gaat mijn trein.

'En waarheen zij ook zwerven in naam van de koning
Ze keren terug naar die eeuwige woning
Waar ‘t leven zo hard is maar zoeter dan honing
Want zij is de baas, Parijs.'
(Drie Musketiers, Parijs)

Notting Hill Carnival

2011-02-01T18:15:00.012+01:00

19 t/m 31 augustus organiseerde YWAM Londen 'Bones Camp 2010'.
Waarom ze het een kamp noemden weet ik niet, misschien omdat het hen toestemming gaf smerig eten op te dienen en iedereen op slaapmatjes te laten slapen. Gebrek aan huisvesting en genoeg geld - een kamp in de stad. Twee weken lang rijst à la Leger des Heils en oploskoffie.

Notting Hill Carnival (deel 1)
Augustus 2010

Hannah nodigde me uit. Niet dat ik haar nou zó graag wilde zien, maar het was toch maar 150pond. En als het saai was kon ik altijd nog chillen in Londen. Jeugd met een Opdracht (YWAM) in London had een bericht geplaatst waarin ze iedereen uitnodigden om deel te nemen aan hun project op het Notting Hill Carnival. Hannah had het gelezen en aan me gevraagd of ik ook zou komen.
Op het Notting Hill Carnival drinken ieder jaar ongeveer 1,5 miljoen mensen sangria, lopen toeristen rond in bikini’s met veren en is er een parade met wagens. Het is na het Rio carnival het grootste georganiseerde carnaval ter wereld en het is het grootste straatfestival van Europa.
Dat wist ik allemaal niet.
Meer omdat het toch de laatste twee weken van m’n reis waren en omdat ik nog precies 150pond in m’n portemonnee had zitten belde ik Hannah op om te zeggen dat ik eraan kwam.

De bus bracht me onder de zee door naar Londen en parkeerde op het Victoria Coach Station. Omdat ik geen extra geld meer had besloot ik lopend naar Notting Hill te gaan. Op m’n plattegrond zag ik dat ik alleen maar over een rechte weg langs Hyde park hoefde te lopen en daarna rechtsaf.
Na 40 minuten zeulen met backpack op m’n rug had ik bijna m’n ruggegraat gesloopt en was het duidelijk dat het park niet een Holland-size speeltuin was. Ik had de afstanden op de kaart verkeerd ingeschat, en legde m’n backpack op de grond. Een klein beetje ellendig ging ik erbovenop zitten. Het regende ook nog.
Ik moest de gele kerk midden in Notting Hill zien te vinden waar YWAM de voorbereidingen deed voor het carnival. Ik was al ruim een dag telaat, en vroeg me af wat ze zouden zeggen. Zouden ze iets van die 150pond afhalen?
Gelukkig kwam er een riksja voorbij die me een eindje weg wilde brengen. Hij dropte me ongeveer halverwege en daarna kon ik overstappen op een rode dubbeldekkerbus. M’n eerste ritje in een rode bus. Met een knipoog van de buschauffeur ben ik zonder te betalen er weer uit gesneakt en toen was het nog maar vijf minuten.
Toen ik eindelijk aanbelde vloog Hannah naar buiten. Ongeveer een half jaar geleden had ik haar voor het laatst gezien toen we samen op de discipelschap training school zaten in Montana. Ze pakte m'n backpack aan en nam me mee naar binnen, waar iedereen nog koffie zat te drinken. Er waren snacks en 1 Nederlander. Hij heette Hans. Ik vraag me af waarom altijd de Nederlanders Hans heten als ik ergens in het buitenland ben.
Ik mocht mijn laarzen uit doen en meepraten over ketchup en klompen.

Vrijdag 20 augustus 2010
Uitgeslapen en niet meer natgeregend.

Sinds YWAM vorig jaar een huis(kerk)/gebouw heeft in de wijk Notting Hill doen ze mee aan het Notting Hill carnival. Ze geloven dat God zichzelf aan de bewoners van Notting Hill wil laten zien en dat hij de weg naar Hem voor hen wil vrij maken, zodat ze weer tot Hem kunnen naderen.
In Notting Hill wonen een heleboel (wannabe-)acteurs en kunstenaars. Veel van hen hebben een soort gebroken hart, soms omdat ze mislukt zijn als acteur en soms omdat hun carrière wel gelukt is. Aan de ene kant van de straat stappen actrices met botox-lippen aan de arm van een bodyguard uit hun limousine en aan de andere kant zitten geflopte acteurs op de stoep te scrabbelen. Briljante en zweverige leeghoofden bezetten de tafeltjes van cafés in Notting Hill, ze wisselen allemaal hun krultangen en oosterse filosofieën met elkaar uit. De helft heeft pimpelpaars haar en een chihuahua.
Oorspronkelijk was Notting Hill een achterstandswijk waar Jamaicaanse arbeidsimmigranten woonden. Het schijnt dat het carnival bij hen is begonnen. Uit verveling zaten ze op zaterdagmiddag met hun djembés op het plein en op een gegeven moment hebben ze er een parade van gemaakt. Zo ontstond het carnaval als Jamaicaans muziekfestival, en uiteindelijk is het uitgegroeid tot drankfeest voor Europa. Uhuh. Interessante mix.

Het team van YWAM Londen gelooft dat de hippies en andere bewoners van Notting Hill door God zijn aangesteld als kunstenaars. Dat ze zijn uitgekozen door Hem om kunst te maken in een generatie vol dof geworden mensen en gewoonten. God roept hen om kunst te maken die Zijn Schoonheid reflecteert en die mensen de weg naar Hem laat zien.
Veel van de kunstenaars van Notting Hill wachten op een soort bevestiging vanuit de
kunst-(acteer/dans/film)wereld, maar vaak krijgen ze die niet. De maatschappij heeft zoiets selectiefs gemaakt van wat kunst is en wanneer je het mag gebruiken, maar God heeft een andere visie voor kunst - een die revolutie teweeg brengt en redding voor de naties. Gods kunst is niet alleen gericht op schilderijen achter glas in musea maar op de hele mensheid en bevrijding van depressie, angst, ziekte, eenzaamheid.
Het team van YWAM Londen wil zichzelf aan de bewoners van Notting Hill geven om hen te laten zien dat God hun licht wil zijn, dat Hij hen op het oog heeft voor een belangrijke taak. Hij is hen niet vergeten en Hij heeft een heldere toekomst voor ze, ongeacht of ze als succesvol of onsuccesvol zijn bestempeld. God zegt dat het afgelopen is met de hoek waarin teleurgestelde kunstenaars gedrukt zijn en Hij wil hen terugbrengen in de positie die Hij hen gegeven heeft..

Phieuuwiet!
Dit is wat ze me vertelden...
Lees meer next blog!

‘Gods volk wordt uitgeleid
Zij gaan met vreugde voort
De bergen en de heuvels juichen rondom
En alles zingt erbij
Zelfs de bomen zijn blij
En zij klappen voor Hun God’

Ciao,
Julia

Montreux Zwitserland

2010-11-29T23:26:00.095+01:00

Hoi allemaal,

Terug als blogger! De afgelopen maanden was het nogal stil hier omdat ik op reis was door Europa, en ik had helaas geen internet in m’n broekzak. Ook een beetje uit goedbedoelde zuinigheid heb ik alles opgespaard, ik had halverwege september al een heleboel blog-waardige dingen meegemaakt maar ik wilde de herinneringen niet meteen in woorden versnipperen en posten. Want eigenlijk zijn alle geuren en alle kleuren van de regenboog niet genoeg om jullie uit te leggen hoe de afgelopen maanden waren. Ik heb op z’n minst een verkleedwinkel en een bloemenparadijs en een levende jungle met groene olifanten en paarse vlinders nodig om te kunnen overbrengen hoe een onverwachte reis door Europa uitpakte.
Sorry voor de lange blog-afwezigheid, hier start m'n inhaalrace.

Op 6 juli begon het met een oranje vliegtuig dat me van Amsterdam naar Zwitserland vloog. Terwijl ik in Genève m'n backpack van de bagageband af trok en de weg richting treinstation probeerde te vinden vroeg ik aan God of Hij alsjeblieft deze zomerweken van me wilde aannemen, om me mee te nemen op een 'hele lange reis met onbekende bestemmingen'. Bestemmingen die Hij mocht bedenken, zolang het er maar een beetje zonnig was.
Ik stapte uit de trein in Lausanne, waar het grootste binnenmeer van West-Europa als een soort banaan tussen de bergen ligt. Met op de ene oever de besneeuwde bergen van de franse Alpen en op de andere oever de wijngaarden van Zwitserland.
Op een heuvel een eindje van die wijngaarden vandaan ligt de basis van Jeugd met een Opdracht, m'n eindbestemming voor de eerste twee weken. God had er al een stapelbed met privé-dakraam en uitzicht op het bananenmeer en de franse Alpen voor me gereserveerd. Iedere nacht voordat ik ging slapen kon ik via het raam over de dakpannen klimmen en elke morgen als ik wakker werd gaapten de mooiste bergen van Europa me aan. M'n kamergenootje uit Sydney, die sproeten had en met een teddybeer in bed sliep vroeg of ze voor me mocht bidden en nog voordat ik haar ook maar iets over mezelf verteld had zei ze tegen me het gevoel te hebben dat God me mee ging nemen op een reis en dat Hij avonturen voor me had klaarliggen waarin Hij alles aan me wilde geven wat ik verlangde.

…

Dit was het idee van Jeugd met een Opdracht in Lausanne: Ieder jaar wordt er aan het meer een jazzfestival georganiseerd waar tien dagen lang artiesten als Katie Melua en Regina Spektor optreden en waar toeristen, Zwitserse studenten en muziekliefhebbers op af komen.
Het zomerteam van Jeugd met een Opdracht had een rood met wit gestreepte tent gehuurd en wilde die op het festival neerzetten om tien dagen lang aan de bezoekers van het festival Jezus te laten zien en samen met hen feest te vieren. Ze wilden de mensen uitnodigen om iets te proeven van wie God is, en liefde en hoop verspreiden onder de mensen.
Teams en circusartiesten uit verschillende delen van de wereld werden opgetrommeld en ingevlogen en we gingen met z’n allen aan de slag met de voorbereidingen voor het feest. We hadden een eenwielfietser met een eenwielfiets van vijftien meter hoog, hij had een ladder nodig om op zijn fiets te stappen. Er waren dansers en acrobaten, koekjes en sandwiches, vuurspuwers, live muziek, koffie, thee, djembés en gitaren.
Iedere avond verzamelden we bij de rood met wit gestreepte tent op het festival en nodigden iedereen die langsliep uit. We speelden gitaar en zongen om God te aanbidden. Zodra we daarmee begonnen voelde ik Gods aanwezigheid, Hij was om ons heen als een warm vuur en trok mensen naar ons toe. Bezoekers kwamen meedoen en wilden feestvieren en meemaken wat er bij ons gebeurde. Studenten, vreemdelingen, vrienden, atheïsten, kinderen en andere voorbijgangers legden hun festivalprogramma’s neer en bleven bij ons omdat ze nieuwsgierig waren geworden. Ze zeiden dat de mensen bij de tent hen zoveel vrede gaven en dat ze steeds een licht gevoel kregen als er over God gesproken werd.
Daar was Della uit Rome die huilend op de grond zat omdat ze ruzie had met haar familie, en het gevoel kreeg dat God dat zag en dat Hij een oplossing voor haar had. Ze vertelde me dat Hij tegen haar zei dat Hij verandering zou geven in haar familiesituatie en haar zou begeleiden naar een nieuw begin. Ze bleef de rest van de week bij ons.
Toen kwam de man met de papegaai en het halve gebit, hij zag eruit alsof hij net van zijn piratenschip was afgestapt. Hij vertelde dat hij niet in God geloofde en een paar jaar geleden zijn dochter was kwijtgeraakt. Zijn papegaai zat aan een kettinkje gebonden op zijn schouder en ik mocht hem vasthouden. Na een tijdje thee drinken en djembé spelen sprong hij op en maakte een dansje met een meisje uit het publiek.
Lerato uit Zuid-Afrika die voor zijn werk in Zwitserland was liep rond met een gespalkte arm. Toen een van onze meisjes dat zag liep ze naar hem toe en zei dat hij genezen zou worden. Ze legde haar handen op zijn arm, vroeg Jezus om genezing en zijn arm genas direct. Het verband werd weggeknipt en zwaaiend met zijn arm rende hij naar z’n vrienden toe om te vertellen wat er was gebeurd. Het verbaasde me op vele manieren.
Mensen die nog nooit in een kerk geweest waren kwamen naar me toe om me te vertellen dat ze een ontmoeting met God hadden gehad bij de rood met wit gestreepte tent.

Mijn God/Jahweh..
Niet alleen een sinterklaasfiguur die zoete koekjes uitdeelt en dingen geeft die we eigenlijk niet nodig hebben – maar Iemand die in staat is ons te doorgronden en aan te vullen wat we echt missen.
Oplossing voor onze eenzaamheid en teleurstelling, zorgen over grote en kleine dingen.
Degene die een antwoord heeft wanneer we denken dat we Hem er niet om mogen vragen;
een oplossing heeft als we denken dat we het alleen moeten kunnen.
Hij legt niet aan ons op wat we niet willen, maar ziet wat we wel nodig hebben en reikt daarnaar uit met een junglehoeveelheid van paarse vlinders en groene olifanten-liefde.
Regen van hulp en kleuren.
Oh wauw, ik kan niet stoppen.

‘Ze stampten en klapten en dansten met blote voeten in de regen – de boulevard glinsterde van de lichtjes terwijl het langzaam donker werd. Onder paraplu’s waren ze verborgen, gezichten van mensen die in de afgelopen week vrienden waren geworden. Iedere avond waren ze bij elkaar gekomen op de vaste plek in het festival, om op te treden en de mensen uit te nodigen om iets te proeven van Gods liefde. Het was een jubeljaar, een love feast, een welkomstviering voor iedereen. Mensen waren stil blijven staan en hadden thee met ons gedronken onder de rode luifel. Kleuters hadden ballonnen gekregen, tieners hadden touwtjegesprongen en ‘tintelingen’ gevoeld toen ze voor zich lieten bidden.
Jezus was hier geweest en had liedjes gezongen voor de kinderen, Spanjaarden tokkelden erbij op hun gitaren en moeders kwamen ernaar luisteren. Toeristen aten sandwiches met ons in het park, een man bad voor zijn verbrijzelde voet en ontving onmiddellijk genezing. Toeristen, circus-artiesten, vreemdelingen en voorbijgangers op het Montreux Jazzfestival in Zwitserland in de zomer van 2010.’

Niet op een woonboot

2010-06-12T00:18:00.000+02:00

…’dat onze studenten hun tijd op de EH mogen meemaken om meer van de glorie van God te ontdekken…’

Stond er in.
Het infobulletin van de EH, de Evangelische Hogeschool in Amersfoort. Jaargang 33, mei 2010. Een blaadje dat iedere maand in de brievenbus van mijn ouders valt omdat ik me ooit heb aangemeld als ‘vriend van de EH’. Dat is dat ze je ook geld vragen enzo.
Was net in de keuken een komkommer aan het eten toen ik de post in de brievenbus hoorde vallen en het pakketje reclameblaadjes opraapte. Zat dus ook dit infobulletin bij.
Achteloos trok ik het plastic eraf, opende het boekje en las kauwend op een groene komkommerschil het korte verhaal. Er stonden citaten in van oud-studenten waaronder recentelijk een enquete was gehouden. …’dat onze studenten hun tijd op de EH mogen meemaken om meer van de glorie van God te ontdekken’, las ik. Stop.
Opnieuw.
...mogen meemaken om meer van de glorie van God te ontdekken. Het stond er echt.
Die zin.

Na de ervaring die ik had gehad met dat jongetje in de boerderij drieenhalf jaar geleden was mijn leven per direct anders geworden. Ik had al mijn levensenthousiasme op die ene ervaring ingezet, en was als een dolle op zoek gegaan naar zoveel mogelijk christelijke bijeenkomsten. Iedere bijeenkomst die ik vinden kon in Houten en omstreken liep ik plat, en toen ik erachter kwam hoeveel voordeuren van Houtense christelijke gezinnen waren wilde ik overal aanbellen om te zeggen dat ik ook christen geworden was. Het voelde alsof we samen aan een groot avontuur deelnamen.
Binnen de kortste keren had ik een berg nieuwe vrienden, die me naar verschillende kerken en diensten meesleepten. Ik leefde van zondag naar zondag, uitkijkend en zoekend naar de God die ik dan alweer bijna een week niet had gezien. Toen iemand me vertelde dat ik thuis ook iets kon doen, leende hij me zijn mp3-speler met aanbiddingliedjes en ik viste een stoffige Bijbel uit de kast.
Ik was de Harry Potter-wereld binnengestapt, maar dan in het echt. Christenen waren als tovenaars die hun hele eigen wereld schenen te hebben, die voor de buitenwereld onzichtbaar was. Met hun eigen radio en berichtgeving, hun eigen krant waarin ander nieuws te lezen was en hun eigen televisiezender, hun eigen bolwerk van scholen en hoofdkwartieren, hun eigen ministers en hun eigen popsterren. Alsof ze, zodra ze thuiskwamen van hun werk hun pak van ‘burger van de gewone wereld’ uitdeden en die andere wereld vol mysteries en christenen binnenstapten. Die wereld waarin bijzondere dingen besproken werden, waarin wonderen en tekenen gebeurden, waarin ik verhalen hoorde die me anders nooit verteld waren en die me het gevoel gaven betrokken te zijn bij een samenzwering. Plotseling maakte ik deel uit van deze groep mensen met een missie. Alles was nieuw voor me, er viel zoveel te ontdekken!

Een van die ontdekkingen was het verhaal van Palmpasen. Het is een verhaal uit het Nieuwe Testament waarin Jezus in een optocht door de stad rijdt. De discipelen gaan voorop en roepen Hosanna terwijl ze met palmbladeren in de lucht zwaaien. Dat leek me tof, zo’n optocht wilde ik ook. Met groene palmbladeren en zoveel mogelijk mensen feestvierend door de stad. Ik was dolenthousiast over wat ik vers had opgesnoven uit het leven met Jezus.

Een paar weken daarna stopte ik met mijn studie en met mijn opleiding aan de dansacademie. Op een dag ging ik er weg en ik ben nooit meer teruggekomen. De universiteit belde ik op om te zeggen dat ik niet meer kwam, en op de vrijdag dat ik anders altijd danslessen volgde reed ik met de trein naar Den Helder. Ik had geen zin gehad om op het juiste station in Amsterdam uit te stappen – zo besloot ik maar helemaal niet meer te gaan. Mijn werkgroep en mijn studiegenootjes heb ik nooit meer teruggezien, en alle belangrijke dansaudities voor dat seizoen gingen voorbij zonder dat ik eraan deelnam. Daarmee verspeelde ik mijn kans op een plek binnen de academie voor het volgende jaar, maar het kon me niet schelen. Ik had Jezus ontmoet. Mijn leven stond op z’n kop en ik wilde niets liever dan meer leren van Hem en van alles wat met Hem te maken had.
Zo liet ik alles achter me, en ik rende achter Jezus aan.

Toen belandde ik op de Evangelische Hogeschool. De EH, in Amersfoort. De school waarop je de glorie van God kon ontdekken, dat was je enige vak.
Ik genoot er met volle teugen van. Ik ontdekte de glorie van God.
We volgden colleges over ‘de Heilige Geest’, en ‘Apologetiek’, en ‘Bijbelkennis’. Supersamenzweerderig en Harry Potter-achtig natuurlijk, tenminste zo klonk het voor mij.
In de zomer van dat jaar behaalde ik mijn eerste tovenaarsdiploma: ‘Certificaat voor het succesvol afronden van het traject aan de Evangelische Hogeschool te Amersfoort’. Ik was geslaagd.
Het was allemaal zo mooi geweest. Een jaar eerder had ik nog twijfelend thuis gezeten, lege zakken chips onder mijn bed en hoofdpijn van verveling. Niet precies wetend wat ik moest met mijn leven en mijn studie, mijn dagboek vol dromen als enige uitvlucht. Nu leefde ik in een droom, en hij was nog lang niet ten einde.
God had nog meer in petto. Zo kwam ik in het najaar van 2007 op de Heavenly Quality School voor Bijbel en Kunst aanwaaien. Ja, dat is nog is een naam. Tovenaarsschool niveau 2.

In Barneveld zat ik, op een bankje tussen de koeien. Een paar maanden daarvoor was ik plompverloren op een van de auditiedagen aan komen zetten, zonder me van tevoren aan te melden. De selectieprocedure duurt normaalgesproken een aantal weken, en wordt na een afspraak in behandeling genomen. Maar ik had geen zin in dat officiële gedoe, bovendien wist ik niet of ik er wel heen wilde gaan. Ik droomde van een wild leven in Amsterdam op een woonboot ofzo, samen met God. De HQschool stond in Voorthuizen. Dat was geen Amsterdam en het leek er ook niet op. Naar mijn mening was Voorthuizen het aller-ellendigste dorp dat er bestond, en eigenlijk wilde ik mijn tijd daar niet verspillen. Maar klasgenootjes en docenten die ik kende van de EH hadden erop aangedrongen, en dus had ik beloofd in ieder geval een kijkje te gaan nemen.
Met een tas vol tekeningen, bladmuziek, danskleding en wat halve ideeën ging ik op weg. Na anderhalf uur reizen belde ik aan. Het was een statig wit herenhuis met een grote tuin vlakbij het bos. Ik stond al bijna op de drempel toen er werd opengedaan, en snel legde ik mijn situatie uit. Maar er werd me verteld dat ik te laat was. Het was al middag en de selectieprocedure was net afgelopen. De kandidaten voor het nieuwe jaar waren uitgekozen, alles stond vast. Ik had me sowieso eerst aan moeten melden, weken geleden.
Teleurgesteld liep ik weg richting het bushokje. De bus kwam op zo’n desolate bestemming natuurlijk maar een keer in het uur en ik moest nog drie kwartier wachten. Daar zat ik met mijn tas vol spullen. Na tien minuten naar de grond staren was ik het zat en bedacht me dat ik toch zeker niet die hele reis had gemaakt voor een gesprek van twee minuten. Ik besloot het nog een keer te proberen. Opnieuw liep ik naar de voordeur en belde aan. Dezelfde lieve vrouw deed open. Ik legde uit dat ik toch echt auditie wilde doen, en dat ze maar wat ruimte voor mij moesten maken.
Ik mocht even binnenkomen en ik werd even bekeken, en uiteindelijk sloten we een compromis: Ik mocht mijn motivatiebrief en aanmeldingsformulieren achterlaten en ze zouden me in augustus bellen zodra er een plek vrijkwam. Later is me wel eens uitgelegd dat God soms door rust spreekt, door je rust te geven. Nou, als ik ergens rustig vandaan ging was het daarvandaan. Ik ging er weg met een oersterk rustgevoel dat ik zelf helemaal niet kende, en dat ik later zou omschrijven als iets van God. Het gaf me de zekerheid dat als God me daar op die school wilde hebben, Hij me daar zou krijgen.

En zo gebeurde het. In augustus werd ik gebeld. Er was plek. Daar ging ik dan. Een nieuw avontuur tegemoet. Het werd het wildste avontuur dat ik ooit had meegemaakt. God liet me verschillende plekken van de tuin, van het bos en van zijn hart zien. Ik leerde, danste, vroeg gekke vragen en leefde erop los dat jaar. We kropen over het dak, zongen onder de douche en hielden van Jezus. Het was allemaal dankzij Hem. Hij hield me in zijn hand.

Zo kwam het dat ik ondanks mijn onwetendheid en mijn lange eisenlijstje met Jezus in de achtbaan van het leven was gestapt. Het was een dolle rit. Soms ging ik over de kop. Daar waar ik tegenstribbelde bewoog God met mij mee, om me later weer dicht tegen zich aan te houden. Juist op de plekken waar ik zelf niet wilde zijn liet God me vinden waar ik eigenlijk naar op zoek was.
Dat is wat mijn tijd op de Evangelische Hogeschool en op de HQschool me hebben geleerd. Als ik terugkijk moet ik vet hard glimlachen. Ze leerden me meer dan zes jaar middelbare school bij elkaar. Ik had gehuild, geschreeuwd, gevochten en gedanst. Maar vooral had ik de glorie van God ontdekt. Geproefd van Dichtbij, levensecht.

En ik zie geen andere mogelijkheid dan door te vertellen wat ik heb ontdekt, op te schrijven wat ik voel. Want de God die ik bedoel is zo kippenvel-bijzonder, en zijn glorie is - beschikbaar.

Dan is het enige wat ik kan doen keihard door de regenplassen stampen, of zingen. Want iedere ochtend als ik opsta is Gods Glorie daar, zo groot als het heelal, wachtend om aangeboord te worden.

Geen toverspreuk maar echt.

Als je meer informatie wilt over een van de twee scholen die ik heb gedaan kun je me een mailtje sturen of de websites bekijken: Evangelische Hogeschool www.eh.nl en HQschool www.hqschool.nl

Liefs,
Juliette

(toch maar weer Juliette)

.

Drieënhalf jaar

2010-04-23T14:01:00.000+02:00

'You ain't seen nothing yet.' Zo stond ik afgelopen zondag bij Baan7, een jeugdkerk in Aalsmeer. Het was die avond waarop ik met de auto de snelweg over had gevlogen, ervan overtuigd dat mijn autobanden de grond niet hadden aangeraakt. Ik was veel te laat van huis weggegaan, en keihard naar de jeugdkerk in Aalsmeer geracet. Ruim drie kwartier telaat en met een bom vol energie in mijn buik had ik mijn plekje gezocht tussen de mensen op de grond. Op de vraag of er iemand naar voren wilde komen om van iets uit zijn leven te getuigen, was ik naar voren gesprongen en had onsamenhangend van de afgelopen maanden proberen te vertellen. De presentator, die me kende en de microfoon voor me vasthield omdat mijn handen zweterig waren, vroeg me vervolgens het verhaal te vertellen van het jongetje dat op mijn schouder had getikt. Het verhaal dat ik al zo vaak had verteld, en dat zich had afgespeeld in een andere jeugdkerk ongeveer drieënhalf jaar geleden, op een januariavond in 2007.

Ik was 18, en iemand had me uitgenodigd voor een jongerendienst in onze woonplaats. Uit nieuwsgierigheid ging ik op de uitnodiging in, en ik fietste door de regen naar de boerderij waarin de samenkomst georganiseerd was. Ik zat daar als volslagen vreemdeling liedjes na te zingen die ik niet kende, en na een uur wilde de vriendin waarmee ik samen was er vandoor. Dat vond ik wel jammer, maar ik fietste met haar door de regen naar huis. Toen zij vervolgens afsprak met haar vriendje bleef ik teleurgesteld achter op de stoep. Het was zaterdagavond, kerstvakantie en ik had niets te doen. Ik staarde een tijdje naar de bomen in de straat terwijl ik langzaam natregende.
Plotseling kwam het idee in me op om terug te gaan. De jeugddienst in dat grijze zaaltje in de boerderij was nog niet afgelopen en ik zou natuurlijk terug kunnen gaan om er nog meer van te zien. Iets daar had mijn interesse gewekt, en omdat ik toch niets te doen had kon ik net zo goed gaan uitzoeken wat. Die dingen die ze daar deden met hun ogen dicht vond ik wel bijzonder en herinnerden me vaag aan de God die ik kende van vroeger - uit de tijd dat ik ’s avonds gebeden opzei voor mij en mijn knuffels, en praatte tegen een God waarvan ik nu het gevoel had dat die ook in dat zaaltje was.

Door de regen fietste ik terug naar de boerderij, doorweekt en zwart van de uitgelopen mascara. Binnen stonden de mensen nog steeds liedjes te zingen. Een tijdje keek ik om me heen. Ik verbaasde me over de blijdschap en de zekerheid die iedereen scheen te hebben. Ze lachten alsof ze écht blij waren. 'Hoe kun je nou een God aanbidden die je niet kan zien?? Wie zegt dat Hij er wel echt is?' Vroeg ik me af. En leunend van mijn ene voet op mijn andere stond ik te aarzelen. Maar het verlangen in me groeide om er iets over te zeggen tegen die God, en om me tot Hem te richten.
Als Hij er was.
Onzeker keek ik om me heen, hoopte maar dat niemand het zou zien, richtte uiteindelijk mijn blik omhoog en vroeg aan God: 'God, als U er bent, waarom komt u dan niet bij mij?’ Ik meende het echt.
Het leek me niet eerlijk dat al die anderen God wel bij zich schenen te hebben terwijl ik hem al tijden niet meer opgemerkt had - al sinds ik mijn knuffels in een vuilniszak in de garage had gestopt en geen gebeden meer met hen opzei. Bovendien vroeg ik me af hoe het kon dat al die mensen zo blij waren, om een God die je geeneens kan zien.
Op dat moment kwam er een jongetje naar me toe. Hij tikte me op m’n schouder en zei: 'Ik moet je wat vertellen van God.' 'God zal je altijd trouw blijven, wat je ook doet.' En ik staarde hem een paar seconden aan, wist niet zo goed wat ik moest zeggen.
Als ik het goed begrepen had, en volgens mij had ik dat, dan had die God die ik dacht te herkennen van vroeger mij ook herkend, en gaf Hij me helder antwoord.
Het drong tot me door dat God, de Schepper van het universum, wist dat ik op dat moment in dat zaaltje stond, met modderharen en natte schoenen, en dat ik om Zijn naam had gevraagd. Hij had mij gezien! Ik begon te glimlachen. Dit was het beste dat ik ooit had meegemaakt. God was bij me! Ik moest heel hard lachen, en kneep mezelf bijna fijn om het niet aan anderen te laten merken, maar ik kon het niet tegenhouden. Ik schaterlachte, en proestte het uit. God was hier!
Ik vierde feest, de hele avond, en de hele week, en nog een heleboel weken daarna.

Dat was het verhaal dat ik ophoestte in de microfoon van de jeugdkerk baan7, en toen ik uitverteld was ging ik weer zitten tussen de mensen op de grond.
Ik zat nog een beetje na te genieten van de herinneringen aan die zoete tijd drieënhalf jaar geleden, zonder me er bewust van te zijn dat ik die avond opnieuw een ontmoeting zou hebben met de God die ik de mijne had genoemd sinds die avond in de boerderij. Er tikte namelijk opnieuw iemand op mijn schouder.
Dit keer was het een oudere man, met wilde grijze haren, een Bijbel in z'n hand en een grijns op z'n gezicht. 'Mag ik je even wat zeggen?' zei hij. 'You ain't seen nothing yet.' 'Jij bent aan een reis begonnen waar je geen idéé van hebt. God gaat dingen in jou doen die een veel verdere impact zullen hebben dan je denkt, dingen waar je nu nog geen benul van hebt. Je hebt geen idee waar je aan begonnen bent, en waar je uit zal komen, en je bent nu al enthousiast!' Toen hij uitgepraat was keek ik hem aan en staarde in zijn grijns. Ik wist dat het God was, die op deze manier tot me sprak. Langzaam begon het te bubbelen, ik kon mijn glimlach niet verbergen en begon toen te lachen, zwaaide met mijn armen en schaterde het uit, van geluk en van gekkigheid. Mijn God, wat is Hij een fantastische God!

Als ik denk aan mijn cv, mijn werkervaring en mijn afstudeerrichting, vraag ik me soms af wat de wereld van me denkt.
Wat ziet de wereld? Iemand zonder diploma, die niet zo graag leert of lui is? Schoonmaker, niet zo'n slimme manier om het aan te pakken. Te wilde dromen, weinig houvast. Zal ooit misschien wel verstandig worden.
Wat zie ik zelf?
Ik weet het niet precies... Een hoop ideeën en weinig werkelijkheid.
Maar God… ziet het compleet anders.
Hij ziet grote daden die voort kunnen komen uit zo’n klein begin.
Hij kijkt vanuit een ander perspectief, een Hemels(breed) perspectief. Hij ziet niet wat wij zien, en ziet wat wij niet kunnen zien. Namelijk dat er een reusachtige boom zal groeien uit een piepklein mosterdzaad. Dat er uit mijn miezerige, niet zo Assepoester-achtige persoonlijkheid en schoonmaak-carrière, een leven kan groeien waarin Hij zijn glorie weerspiegeld ziet. Omdat Zijn Heilige Geest daarvoor kiest, en revolutionaire veranderingen in mensen teweeg brengt.
Wat ziet God... mensen – zijn vrienden. Die hij met zijn hart van liefde tegemoet wil treden. Die Hij wil redden uit de nood. Die hij zijn vriendschap en vaderschap wil geven. Zijn mensen waarvoor hij door het vuur zou gaan, waarvoor Hij zou sterven als het nodig is. (En het was nodig, en Hij heeft het gedaan). Zijn mensen, waarvoor hij grote dromen droomt. Waarvoor Hij een CV samenstelt waarop licht en leven staan, spanning en risico’s, mogelijkheden. Er staat een baan bij een multinational op afgevinkt: De gemeente van Jezus Christus! Daarin werken zijn mensen, waarmee Hij actie onderneemt en waarmee hij de NATIES WIL VERANDEREN…
Ik doe mee.

Finding Nemo-koraalrif

2010-01-28T00:23:00.003+01:00

Hey!

Dankjulliewel allemaal voor de mails en reacties die ik heb ontvangen! Weet alsjeblieft dat ook als ik er niet op antwoord het superleuk vind om ze te lezen!
Ik zit nu als een halvegare te typen in de bibliotheek, en kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst geslapen heb. Mega-jetlag, de afgelopen twee dagen waren een gekkenhuis.
Ik heb Cairo verwisseld voor Lakeside en heb vandaag op het bevroren meer gelopen. Ik zit me nog teveel te verbazen over het verschil tussen de Arabische woestijn en de Rocky Mountains om echt door te hebben wat er is gebeurd, maar ik ben terug in Amerika!
De laatste paar dagen van mijn outreach hebben we doorgebracht in een resort aan de Rode Zee om debriefing te doen(=evaluatie). Het was de raarste gewaarwording ooit om vanuit de drukste, idiootste stad die ik me maar kan bedenken weg te rijden en voor 2 dagen in een resort te zitten waar ze je witte badlakens geven en een glas bubbelwater naast je bed.
Na alle armoede in de sloppenwijken van Cairo lijkt dat gewoon heel onrechtvaardig.
Ik heb nu op de basis in Lakeside nog een weekie les, en daarna vlieg ik naar Nederland!
Volgende week maandag kom ik thuis. Dat wilde ik even laten weten...
Ik hoop deze week nog wat Cairo-verhalen te schrijven, dus misschien zien jullie die de komende dagen wel verschijnen.

Arriverdechi!
Juliette

Lilian

2010-01-14T13:41:00.002+01:00

Het kindertehuis van zuster Maryam staat op ongeveer een uur rijden vanaf centrum-Cairo. Ergens in een klein dorpje in de woestijn dat aan de grote stad zit vastgeplakt heeft ze een huis met afgebladderde verf op de muren. In de moestuin kweekt ze fruit en tomaten en in een hok houdt ze kippen en een geit. Iedere dag geeft ze haar 19 geadopteerde kinderen verse eieren. Ze brengt ze naar school in een busje en haalt ze in de middag weer op. Er gelden strenge regels in haar huis. Alle kinderen ruimen op, strijken hun schooluniform, kijken geen televisie en lezen psalmen.
Afgelopen week zijn we met ons team naar haar toe geweest om met de kinderen te spelen.
Ze gaf ons rijstmelk en mandarijnen te eten, en in ruil daarvoor hebben wij ons kinderachtige-kerstliedjes-repertoire gezongen.

Uiteindelijk gaf ze me Lilian in mijn armen. Lilian was een pakketje mini-mens gewikkeld in een grote doek, ze was gister in het kindertehuis aangekomen. Haar ouders waren dood en ze was door iemand uit de buurt bij het huis van Maryam gebracht.
Toen ik haar gezichtje zag schrok ik. Ze was pas 15 dagen oud en veel te vroeg geboren. Ze bewoog niet toen ik haar wiegde, en toen ik een liedje voor haar zong opende ze haar ogen niet.

Kleine Lilian. Voor haar wilde ik nog wel miljoen kerstliedjes zingen, en haar wiegen tot ze me aan zou kijken.

Alles is oranje

2010-01-09T17:35:00.001+01:00

December 2009
‘Met een tros bananen en een zak guaves sta ik in de rij. Opeengepakt tussen twee hekken, met een heleboel andere vrouwen in de gloeiende zon. Ik ben de enige die geen boerka draagt en terwijl ze me daarom aankijken probeer ik een glimlach op te vangen in hun ogen.
Vliegen kruipen in m'n haar en op m'n huid. Nu en dan wordt het hek waarachter we staan geopend en worden een paar vrouwen doorgelaten. Sommigen staan al uren te wachten, hun kinderen zitten op de grond te spelen en hun baby's hangen knikkebollend in de doeken op hun rug. Boven ons hoofd staat een wachter op de uitkijk die nors heen en weer wandelt en zijn geweer ronddraait in de koker.’

Dit is de gevangenis van Cairo, en ik sta voor de ingang om op bezoek te gaan. Om 11 uur is het bezoekuur. Anchor, de Egyptische pastor die onze reis begeleidt heeft ons team vanmorgen opgehaald in zijn oranje minibus en ons meegenomen op zijn wekelijkse trip hier naartoe. Hij komt om de gevangenen fruit te geven en hen te bemoedigen met zijn aandacht en gezelschap. Wanneer hij kan neemt hij opgerolde pagina’s uit de Bijbel voor hen mee die hij uit zijn enige Bijbel scheurt, maar meestal is dat te gevaarlijk. Vandaag helemaal, nu hij het op z’n hals heeft gehaald een stel bleke Amerikanen met zich mee te nemen.
Het hek schuift open en een paar vrouwen wurmen zich naar binnen. Voor veel van hen is dit de enige dag in de week dat ze hun echtgenoot kunnen zien.

Uiteindelijk kom ik voor het hek te staan. Als ik m'n paspoort laat zien word ik binnengelaten.
Ze doorzoeken mijn broekzakken en schoenen, vragen om mijn sjaal en portemonnee en keren de zak guaves binnenstebuiten. Alle vruchten rollen over de grond en de bewaker kijkt geïrriteerd op als ik ze tussen de wirwar van voeten probeer terug te vinden.
Nog drie controles te gaan. Er wordt in het Arabisch naar me geschreeuwd en ik raak mijn team in de menigte kwijt. Er is een strikte scheiding in de rij voor mannen en vrouwen en beide groepen worden via een ander systeem van gangen en controleposten naar binnen geleid. Lichtelijk in de war vervolg ik mijn weg in de stroom van waggelende boerka-jurken. Plotseling grijpt iemand me vast en perst me een zijkamertje in. Voordat ik het doorheb graait een vrouw met een naambordje op tussen mijn benen. Ze trekt de sjaal die ik net weer in m’n haar geknoopt had weg en doorzoekt mijn broekzakken opnieuw. Na een blik op de zak guaves met zand schuift ze het gordijn van haar kamertje open en word ik weer naar buiten geduwd.

Dit is de verplichte procedure voor elke bezoeker van deze gevangenis aan de rand van Cairo.
Het uit klei gemetselde gebouw ligt afgezonderd van het drukke stadsleven min of meer verborgen in de woestijn. Het kostte Anchor’s minibusje tweeënhalf uur om de ongeasfalteerde weg met kuilen te trotseren en onderweg zijn we nergens richtingsborden tegengekomen.
Het lijkt wel alsof we nu bijna aan het eind gekomen zijn van de lange wachtrijen met controlepost-rituelen.
Ik volg de stoet vrouwen naar een open ruimte en daar zie ik eindelijk mijn teamgenootjes terug. Het is er nog steeds volgepakt met mensen, vliegen zitten op hun gezichten en kleven aan de muren. Er hangen ventilators aan het plafond maar de meeste zijn kapot en ik sta tot mijn knieën in het woestijnstof.
Terwijl Anchor in het Arabisch overlegt over onze paspoorten(die we aan een soldaat moesten afgeven, zonder verder commentaar. Terwijl hij ermee wegloopt vraag ik me bezorgd af of ik dat donkerrode ding nog ergens terug zal zien) proberen we om niet op te vallen tussen de menigte.
Het blijkt hoe succesvol we daarin zijn als we ongegeneerd aangekeken worden door alle wachtenden aan de hele linkerhelft van de ruimte – mensen klimmen op de bankjes tegen de muur om ons te bekijken en grijnzen breed bij per ongeluk oogcontact.
Er zit niets anders op: Ongemakkelijk staan we met bezwete gezichten in een hoekje gedrukt. Zelfs bedolven onder een poederlaag woestijnzand zien we er nog steeds bleek en anders uit.

Uiteindelijk mogen we er dan in. De ontmoetingsruimte waar de gevangenen op ons wachten is een kwartier voor ons beschikbaar. Een laatste dikke deur door en een schrikdraad-opstelling voorbij en dan staan we in de echte gevangenis. Ongeveer dertig mannen zitten bij elkaar en komen ons opgewekt tegemoet als ze ons zien. Anchor stelt ons voor en wij knikken en glimlachen in ons beste Arabisch. We delen de bananen uit en mengen ons tussen de gevangenen die ons naast hen uitnodigen op de bankjes tegen de muur.
In dit deel van de gevangenis is het minder stoffig en de zon schijnt naar binnen. Het is ook duidelijk dat de gevangenen niet de starheid dragen van de controleurs en bewakers die we zonet gepasseerd zijn, geen geschreeuw en gefronste wenkbrauwen hier.
Ik raak in gesprek met Manoah uit Nigeria. Bijtend in een guave luister ik naar het enthousiaste verhaal dat hij meteen begint te vertellen. Hij zit al 19 jaar in deze gevangenis. Zijn familie is ver weg en de laatste keer dat hij van ze gehoord heeft was vijf jaar geleden toen zijn broer op visite kwam. Daarna heeft hij nooit meer contact met ze gehad.
Manoah is 32, wat dus betekent dat hij meer dan de helft van zijn leven in de gevangenis heeft doorgebracht. Terwijl ik me zit te bedenken hoe verschrikkelijk dat is, glimlacht hij en begint me te vertellen over zijn beste vriend, Jezus. Met gespitste oren luister ik, ik dacht dat dit mijn taak was. Maar dan zie ik het in zijn gezicht: Jezus is al in zijn leven.
Door z'n verhaal heen word Hij zo krachtig zichtbaar dat ik erdoor overspoeld raak met nieuwe moed en vreugde. De andere gevangenen hoor ik ook getuigen van hoe Jezus hen gered heeft en langzaam word me duidelijk in wat voor situatie we zijn beland.
God is aanwezig in bijna al deze mannen, die hun criminele verleden achter zich hebben gelaten en de vergeving hebben ontvangen van hun Bevrijder die hen een schoon hart gegeven heeft ook al zitten ze nog achter tralies. Met kippenvel zit ik te luisteren. Om mijn vraag naar de reden van zijn gevangenisstraf grinnikt Manoah, maar dan zegt hij: 'Outside I was in prison. Now I live behind walls, but I found freedom here because I met Jesus. My body is in prison, but my heart is free.'

Daar zit ik dan, in een donkere gevangenis in de woestijn in een Arabisch land waarin meer dan 90% van de mensen streng islamitisch is - en een stelletje criminelen vertelt me over Jezus.
Op deze verlaten plek waar christen zijn een geheim moet blijven woont Hij, in de harten van deze mensen. Iedereen staat op en vraagt om met elkaar te bidden.
De gevangenen bidden voor ons en zingen dan een lied – over hoe Genade hun leven doorspoelde toen ze in de ogen van Jezus keken.
Als we afscheid nemen geven Manoah en ik elkaar de hand en ik knijp erin om zeker te weten dat het echt is. Maar hij glimlacht en terwijl ik naar buiten wil lopen zegt hij: ‘Beloof me alsjeblieft één ding. Vertel van Hem aan de mensen daar buiten. Beloof het me, want ik kan het niet doen. Ik zit hier binnen. Beloof me dat je ze over Jezus verteld.’ En ik beloofde het.

Shoekran

2009-12-19T15:14:00.003+01:00

Hoi Nederland!

Salah maleikum? (Hoe gaat het?) Ik zit nu chips-etend in het internetcafé en heb vandaag vrij. Veel kinderen komen naar dit café toe om computerspelletjes te spelen want thuis hebben ze geen computer. Ze roepen allemaal de hele tijd 'fuck you' omdat dat het enige Amerikaanse zinnetje is dat ze kennen. Ze denken dat ik een Amerikaan ben omdat ik met een groep Amerikanen ben, en ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd. Als iemand vraagt of ik uit Duitsland kom krijg ik hoop en probeer te vertellen over Europa en Nederland, maar voor de meeste mensen hier is Nederland gewoon een soort provincie van Duitsland en het verschil interesseert ze niet echt. Ik heb een heleboel vrienden gemaakt, allemaal 10-jarige kinderen die zich gedragen alsof ze nog nooit witte mensen hebben gezien. (Dat hebben ze ook niet, hoorde ik). Hebe is een van hen, ze nodigt me iedere dag bij haar thuis uit om suikerriet en suikersnoep en suikerthee te eten en drinken. Ze heeft een heleboel zusjes die dansen als Shakira, en ze vragen onophoudelijk of ik Alladin voor ze wil zingen.
Ik woon nu met mijn outreach-team op de tweede verdieping in een geprivatiseerde katholieke school, beschermd door het Vaticaan in Rome. We hebben een gigantisch plein en een theater en een kathedraal met glas-in-lood-ramen tot onze beschikking, en een torenkamer met een wenteltrap. Als je op het dak zit heb je uitzicht over de hele stad, en 's avonds lijkt alles er oranje, bruin en woestijnachtig. Voor Egyptische begrippen is de school rijk, maar de werkelijkheid is dat het gebouw bijna in elkaar zakt van krakkemikkigheid. Overal ligt rotzooi en over het marmer op de trappen en de terassen ligt een dikke laag woestijnstof. Er is geen toiletpapier, maar de boudoirs hebben een kraantje en dat is iedere keer heel spannend. De douche maakt je smeriger in plaats van schoner en we hebben ongeveer 60 zwerfkat-huisdieren. Ik ben de hele dag bruin, niet van de zon maar van de modder.
We eten pita. We krijgen pita als ontbijt, lunch en diner, zeven dagen in de week, geen uitzonderingen op sabbat. Pita's zijn platte witte broden, en als je er falafel in stopt heb je egyptisch junkfood. Pita's worden hier overal verkocht in de kleine marktstalletjes op straat. Ze worden rondgereden op karren met ezels of op pellots geladen en weggedragen op de hoofden van kinderen en marktverkopers. (Die vaak ook nog op de fiets stappen en zich met pellot en al op een rinkelende fiets in het woeste verkeer storten.) Iedereen draagt hier dingen op zijn hoofd, dat is zo cool om te zien. Vooral sommige vrouwen zijn er goed in. Ze lopen rond met hele vrachtwagens vol aan spullen op hun hoofd, ze krijgen het voor elkaar om het er nog mooi uit te laten zien ook. Ze lopen helemaal rechtop en dragen hun bagage rond op hun hoofd alsof ze een grote hoed met veren dragen, à la Koningin Beatrix. Gister hield ik een wedstrijd met een Egyptische vrouw. Drie straten ver droeg ik mijn waterfles op mijn hoofd en zij sjouwde een perzisch tapijt, een suikkerrietplant en een tros bananen mee zonder iets te laten vallen. Ze won natuurlijk.

Maar nog even over die pita's. Iedere ochtend ligt er dus een witte pita voor me klaar als ontbijt, met een pakje boter, een pakje jam en een pakje smeerkaas erbij. Om wat variatie aan te brengen hebben we deze lijst samengesteld met pita beleg-ideeën:
8 manieren om je pita te eten.
1. Met boter
2. Met boter en smeerkaas
3. Met boter, smeerkaas en jam (niet mijn idee, ik heb het geprobeerd en het is ronduit smerig)
4. Met niks. Voor het clubje dunne meisjes uit mijn team dat nog dunner wil worden.
5. Dip 'm in zout en eet hem op
6. Vouw hem op en verslindt hem rouw (voor onze man uit Texas die hongerig is en heimwee heeft naar vers geschoten wild en vette kluiven barbecue-vlees)
7. Snij hem in kleine stukken, dip ieder stuk in de jam voor je een hap neemt (voor Juanita de latina, die graag alles in een spicy sausje dipt)
8. Opgerold met suiker. (herinnering aan de pannenkoek)
Optie 1 en 8 zijn mijn favoriet.

Dit was het voor vandaag! Binnenkort meer over de bijzondere mensen van Cairo, wat God me heeft laten zien in deze stad en wat ik hier precies doe.

Veel liefs, Juliette

Slangenbezweerders

2009-12-06T23:00:00.007+01:00

Hallo allemaal!

Inmiddels ben ik na 32 uur vliegen aangekomen in het land van bestemming. Het is een soort rommelig gekkenhuis hier en tegelijkertijd misschien wel een van de mooiste plekken op aarde. Gisteravond voeren we in een faloeka(boot) op de Nijl die aan allebei de oevers bekroond is met lichtjes en palmbomen. De Nijl ligt als een soort blauwe slinger in een immens dor gebied dat zich uitstrekt van de Middellandse Zee tot aan Zuid-Soedan. Ik begin langzaam te begrijpen waar de eeuwenlange fascinatie voor dit land vandaan komt.
Slangenbezweerders, sterrengeleerden, Koningenen en ijzeren heersers maken deel uit van de bonte geschiedenis van dit land van duidend-en-een nachten.
De turkooizen rivier geeft leven aan een smalle strook land helemaal van het noorden naar het zuiden van Egypte en in de Nijldelta groeien sinaasappels, citroenen en mandarijnen naar de zon. Op de kleine witte eilandjes in de rivier zitten zilverreigers en krokodillen en als je vanaf daar naar het westen kijkt zie je de gigantische piramides van Gizeh boven het woestijnlandschap uitsteken.
Land van sfinxen en kamelen, farao's en prinsessen. Waar vliegende tapijten zweefden en wierook gebrand wordt bij het avondeten. Het land van goud en ongekende schatten die diep verborgen liggen in de woestijn.
Terwijl we door een briesje wind in het zeil richting de ondergaande zon worden geblazen kruip ik naar de voorpunt van de feloeka en leun tegen de mast. Wat zou God me deze twee maanden brengen? Ik kan moeilijk meer wensen.

Hoe verder je je van de Nijl met z’n lichtjes en schittering af beweegt richting de woonwijken van de stad, hoe smaller en zanderiger de straatjes worden. Taxichauffeurs toeteren, de was hangt buiten en frisse lucht maakt langzaam plaats voor een bedompte geur die opstijgt uit kleine steegjes.
De wijk waar ik met mijn team verblijf is arm. Er ligt puin en afval, mensen rijden op ezels of in verrotte autootjes. In de ochtend zijn er op de markt dadels, guaves en bananen te koop. Vanaf een biljoen minaretten in de stad klinken Koranteksten die oproepen tot gebed. Alles is in het Arabisch, een mooie zangerige hocuspocustaal waar ik helaas geen snars van begrijp.
De mensen in onze straat zijn nieuwsgierig en aardig. Iedereen hangt op straat rond, mannen zitten in cafés of op de stoep en roken waterpijp.
De witte veren van reigers en zwanen die op de Nijl in de zon glinsteren, worden hier gebruikt als waaiers om het vuur van stinkende eet-standjes mee aan te wakkeren. Kofta, kruidig vlees met peterselie in pita wordt hier overal verkocht.

Voor vrouwen is het respectvol zich niet teveel in het openbare leven op straat te begeven. Dat is waarom sommige vrouwen een emmer aan een touwtje neerlaten vanaf hun balkon naar de straat waar haar kinderen spelen. Ze legt er een boodschappenbriefje in en als haar kinderen de groenten en etenswaren bij de marktman gekocht hebben stoppen ze alles in de emmer. Die kan dan zo naar boven gehesen worden zonder dat ze zich in het openbare straatleven hoeft te begeven.

Maar er zijn veel verschillende manieren waarop de wetten van de Islam hier hun uitwerking hebben. Sommige vrouwen met groot respect voor Allah lopen in boerkas en dragen zelfs zwarte handschoenen om de huid van hun handen niet openlijk zichtbaar te laten zijn. Anderen hebben alleen een wegwaaiend lapje op hun haar dat doorgaat voor hoofddoek. Met een plamuurlaag make-up op hun gezicht en een hoeveelheid parfum die je aan de andere kant van de weg kan ruiken vallen ze voor mij meer op dan een meisje in bikini. De tegenstellingen zijn wonderbaarlijk. In het bushokje hangt een Andrelon shampoo-poster van een vrouw met los haar en daar tegenaan leunt een vrouw die van top tot teen verpakt zit in een soort grote vuilniszak. (Niqaab, soort boerka).
Voor mijn idee zijn vrouwen hier opgesloten. Verborgen achter gewaden en weggestopt in hun huizen. Alles voelt hier als een beklemming, met duizend speciale aandachtspunten voor vrouwen. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om hier opgegroeid te zijn. Maar het is lastig te beseffen dat ik er met westerse ogen naar kijk, en dat veel Egyptische vrouwen de gewoonten in hun land als heel anders ervaren.

Morgen gaan we naar de Mokattam-heuvel. Daar liggen de sloppenwijken en afvalverwerkingsfabriek van de stad. Er wonen ongeveer een miljoen gezinnen op de vuilnisberg die al generaties lang plastic afval omsmelten met primitieve machines. Ze sorteren shampooflessen en ander her-bruikbaar afval. De chemische lucht die daarbij vrijkomt ademen ze iedere dag in als ze in hun huizen van papier in slaap vallen.
Verzwegen voor Europa, onttrokken aan het oog van toeristen leven de gezinnen al decennialang achter de heuvel. Zij behoren ook tot het sprookje van Egypte.

Cairo...
Met de dikke laag stof uit de woestijn die over de gebouwen ligt en de bruine smog die in de lucht hangt lijkt het wel alsof niet alleen de vrouwen van Cairo maar de hele stad zichzelf aan het zicht onttrekt en zijn vele geheimen verhult voor de wereld.

Ma-Salaam,
Juliette

Thanksgiving

2009-11-27T23:11:00.208+01:00

Hallo Nederland!

Wat ben ik blij om eindelijk weer een bericht aan jullie te schrijven! Sorry voor de lange afwezigheid.. ik was druk bezig met rendieren zoeken in het bos en kerstlampjes ophangen.
Gister was het Thanksgiving, dus ik heb kalkoen gegeten en kerstfilms gekeken en de hele dag op de bank gehangen bij de familie van Anne, mijn kamergenootje. Haar ouders wonen hier op de basis omdat ze met YWAM werken.
De gezinnen die voor YWAM Montana werken wonen in het bungalowdorp dat aan de basis vastzit. Het zijn kleine houten huizen die in de winter moeilijk op te warmen zijn - vandaar dat met thanksgiving sommige gezinnen kalkoen koken en daarna zoveel mogelijk buren en vrienden in hun huis uitnodigen, dan wordt het vanzelf warm. Beregezellig!

Deze basis was vroeger een trainings-station voor de luchtmacht, waar commandanten en strijdkrachten woonden en werkten. In 1985 is hij verkocht aan YWAM en sindsdien zijn honderden YWAM-ers betrokken bij de verbouwing van loodsen en oefen-terrein tot een woonplek voor studenten. In de afgelopen twintig jaar zijn er een bibliotheek, een hoofdkantoor, een kantine en twee nieuwe klaslokalen gebouwd. 'The boiler room' is een van die klaslokalen, met een bekend verhaal over hoe de verbouwing ervan mogelijk is gemaakt. Er stonden twee giantische boilers in een hele smerige zaal die altijd al de 'boiler room' werd genoemd. Toen de basis uitbreidde met meer studenten en er een nieuw klaslokaal nodig was, werd er geprobeerd om de boilers uit de zaal te verwijderen. Maar ze waren te zwaar om met de beschikbare truck van de muur te raggen en daardoor zag niemand kans iets bruikbaars van de ruimte te maken. Bovendien was er geen geld om de volledig met olie besmeurde grond en muren te bewerken en te isoleren. Het isoleren alleen al zou een paar (tien-)duizenden dollars kosten en dan moest er nog geverfd, gelakt en afgewerkt worden - zoveel geld was lang niet beschikbaar. Nadat de directeur van de basis bij de verbouwing kwam kijken en het probleem aantrof, liep hij een blokje om om God om raad te vragen. Het enige waar hij mee terug kwam bij de mannen van de verbouwing waren de woorden 'E-bay' en 'museum'. Zonder enige redelijke verklaring voor deze warrige aanwijzing besloten de mannen de boilers op E-bay te zetten. Een paar uur later kwam er al een reactie; van een boer uit Florida die de boilers wel wilde kopen omdat hij ze kon gebruiken in zijn museum! Hij bood zelfs aan om met zijn eigen gereedschap naar Montana af te reizen en de boilers zelf te verwijderen. Hij zou voor alle onkosten garant staan.
Vervolgens betaalde een knaap uit Kalispell voor de rest van de verbouwing van de boiler room zodat hij kon worden geisoleerd en afgewerkt.. Zo is het uiteindelijk een klaslokaal geworden waar ieder jaar college wordt gegeven aan een lading theologiestudenten.

Ik vind het zo leuk om jullie eindelijk weer te schrijven dat ik spontaan geschiedenisverhalen begin te delen. Ik zal er maar mee ophouden en vertellen wat hier in een recenter verleden is gebeurd..
Afgelopen week was de allerlaatste lesweek. Het is nu echt zover, iedereen begint met koffers inpakken voor outreach. (Voor degenen die het niet meer volgen: De school die ik hier doe in Montana heeft een drie maanden durende lesfase en daarna ga je twee maanden op zendigsreis, meestal naar een ander deel van de wereld.)
Mijn klas wordt opgesplitst in vier teams en verdeeld over de bestemmingen Costa Rica, China en Taiwan, Indonesië en Egypte(c'est moi).

... Egypte it is!

Twee weken geleden hadden we les van John Goodfellow (ik denk dat je hem kan googelen, hij heeft twee boeken geschreven: 'Streetwise' en nog een andere). John is een Ier en nadat hij een heleboel jaren dronken hippie was in Engeland en Nederland kwam hij tot bekering in Amsterdam, via een meisje dat een hamburger voor hem kocht bij de mac donalds en aan hem uitlegde wie Jezus is. Sinds dat moment heeft hij zijn straatleven als junkie verwisseld voor een straatleven als predikant, vijftien jaar lang preekte hij op de Dam en in de rosse buurt. Meerdere keren haalde hij het nieuws met de stunts die hij uithaalde om mensen duidelijk te maken wie zijn God is. Hij heeft duizenden mensen over Jezus verteld en duizenden mensen voor zijn ogen zien veranderen door het werk van de Heilige Geest. Hij heeft ons een berg wilde verhalen verteld over dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.
Wat God tijdens die lesweek in onze school heeft gedaan is ongeloofelijk. Er is zoveel gebeurd die week dat ik nog sta te stuiteren als ik eraan terugdenk en niet zo goed weet waar ik zou moeten beginnen met onder woorden brengen wat ik heb gezien.
Klasgenootjes hebben visioenen gekregen en plannen gedroomd die God in zijn wijsheid aan hen uitleende. Sommige onverschillige leerlingen uit mijn klas die net van highschool zijn gekickt en de hele dag bezig zijn met metal-muziek en de puisten in hun gezicht, hebben engelen gezien en in een visioen God zien zitten op zijn troon in de hemel.
De meest verlegen, stille jongen in onze klas ontving een heel nieuw leven afgelopen weekeind. Hij is op slag compleet veranderd na een klein simpel gebed en ziet eruit als een nieuw persoon. Toen zijn ouders laatst op visite kwamen waren ze versteld van hoe ze hem aantroffen! Hij durft nu mensen aan te kijken als hij praat, kijkt helder uit z'n ogen en is niet meer bang en spastisch.
Mensen die voor mij baden spraken dingen uit over m'n leven die ze nooit hadden kunnen weten omdat ze me niet kennen, maar God fluisterde hen woorden in om me te bemoedigen en me richting te geven voor de toekomst.

Ik heb nog nooit van zo dichtbij Gods kracht meegemaakt. Deze week heeft me totaal overdonderd, ondersteboven gekeerd en op m'n kop gezet, het heeft m'n leven veranderd.
Ik ben zo enthousiast, ik kan nooit meer teruggaan naar het leven dat ik had voordat ik God wilde kennen. Ik wil alleen nog maar dieper duiken in zijn Schoonheid.

Ik zou nog wel honderd verhalen willen vertellen, maar mijn klasgenootjes wachten met hun pindakaaslunch en potje frisbee op me. Over een uurtje moet ik weer terug de schoolbanken in. Nou ja schoolbanken, ik zie school hier meer als praktische les.

Lieve vrienden en familie, bedankt voor het lezen van mijn blog! Ik hoop jullie snel weer te schrijven.

Liefs,
Juliette

Bosbrand

2009-10-01T03:01:00.003+02:00

Hey, hier ben ik weer!

Heel erg bedankt allemaal voor alle reacties en mails die ik heb gekregen op
mijn site en voor mijn verjaardag! Echt superleuk om te zien hoe mensen thuis met me meeleven.

M'n verjaardag in Montana was bijzonder cool. Ik kreeg 's ochtends om 10 uur ijs te eten waardoor ik de rest van de dag misselijk was, en de hele lecture hall heeft voor me gezongen. (De lecture hall is het DTS-klaslokaal. We zitten daar de hele dag in te zitten, leren, zingen, gitaarspelen en christelijke dingen te doen. De zaal is spliksplinternieuw verbouwd afgelopen zomer – dus er hangen nu 3 flatscreens aan het plafond en er is een supersonische geluidsinstallatie met microfoons die de hele dag veel te hard staan en mijn oren verpesten. Hoe ze aan het geld komen weet ik niet want t zijn allemaal zendelingen hier maar blijkbaar voorziet God in flatscreens. In dit vers gepimpte lokaal speelt mijn leven zich nu dus zo'n beetje af. Iedereen zit er in zwaar relaxte stoelen de hele dag zijn koffieverslaving te verergeren en inclusief staff zitten we daar opgepropt met 71 mensen. Gelukkig is er voor ventilatie gezorgd: drie american size propellors aan het plafond die ervoor zorgen dat mijn lenzen constant uit m'n ogen waaien).
De colleges duren lang maar zijn heel erg goed: afgelopen week hadden we les van Kristy Wilke over luisteren naar Gods stem. Iedere ochtend hebben we worship-tijd en het is zo cool om te zien hoe God op deze momenten spreekt! Hoe Hij beloften doet voor onze school en voor onze outreach. Hoe hij mensen aanspreekt en ze hoop geeft en leven inblaast.

Een van mn favoriete vrijetijdsbestedingen is roadtrips maken. Ik ben al naar Glacier National Park geweest (www.nps.gov), en naar een berg hier in de buurt met een supermooi uitzicht (zie de foto's).
Afgelopen vrijdagavond heb ik gekampeerd op een klif die uitkijkt over het meer van Lakeside. We zijn met een groepje mensen in een truck omhoog gereden en hebben de hele avond stenen in het ravijn gegooid en kampvuur gemaakt. Toen ik eindelijk in mijn slaapzak lag kon ik niet slapen omdat het plafond oneindig doorging. Alleen maar heelal en sterren.

Als welkomstfeest voor nieuwe studenten vieren ze hier de 'Welcome to Montana-night'. Er was een enorme barbeque. Iedereen liep in cowboykleren over de parkeersplaats en we hebben o.l.v een instructeur met een moustache de hele avond countrydans gedaan.
De dag erna was iets minder feestelijk, toen we hoorden dat we geëvacueerd moesten worden omdat er een bosbrand woedt hier 1,5 mijl vandaan. Veel vrijwilligers hebben de brandweerlieden geholpen en ze ontbijt gebracht om 5.30uur in de ochtend. Gelukkig hebben we vandaag uiteindelijk te horen gekregen dat de brand zo goed als geblust is. Het heeft vandaag ook geregend dus niemand maakt zich meer echt zorgen en de evacuatie is geannuleerd.

Gister had ik voor het eerst les van Crystal, een van de dansdocenten op de basis. Ze leidt samen met 3 andere dansers de School of Dance Studies in Montana. Ze is een goeie danseres en het programma dat ze draait is heel professioneel.
Tijdens mijn DTS hier volg ik de 'Dance-track', wat betekent dat ik iedere dinsdag, woensdag en vrijdag dansles heb. Ik heb er superveel zin in. Wat Crystal me verteld heeft over haar danslessen is precies wat ik wil leren: Om dans in worship te gebruiken. Ze vertelde me over haar ervaringen met de Heilige Geest terwijl ze danste, en hoe God mensen heeft genezen en veranderd door haar dans. Ik geloof dat kunst in het algemeen maar ook dans specifiek een heel krachtig instrument is dat God wil gebruiken om Zichzelf aan ons te laten zien en met ons te communieren.

Deze week heb ik met een aantal mensen besloten het Nieuwe Testament helemaal te gaan lezen, we zijn gister begonnen om in het Student Center (hang-plek) met z'n allen de Bijbel te lezen. Het is zo gaaf om mee te maken dat God inzicht geeft in zijn woord en dat we hierdoor Hem steeds beter leren kennen. Als ik terugkijk naar de afgelopen twee weken sta ik echt te stuiteren van alles wat God voor me heeft gedaan! Zoveel nieuwe dingen gezien en geleerd over wie Hij is en zoveel mooie avonturen en vrienden... En dit is alleen nog maar het begin. Ik heb het gevoel dat Hij me nog veel meer wil geven en nog veel meer wil laten zien van wat Zijn liefde inhoudt. Het geeft me zoveel vreugde en energie.
Want er kunnen wel duizend kampeertochten zijn en duizend kampvuren, maar ik wil hier uiteindelijk alleen maar zijn om Jezus Christus te leren kennen.

Bye! Juliette

Toyota's

2009-09-17T10:23:00.003+02:00

Hallo!

Hier ben ik dan in Lakeside, Montana. Mijn jetlag is over en ik ben klaar om iedere beer op mijn weg te lijf te gaan.

Gisteravond hebben we in een meeting met de internationale studenten geleerd dat je aan Aziaten minstens drie keer moet vragen of ze thee willen en dat in Europa iedereen altijd haast heeft. Ik heb geleerd wat ik moet doen als ik een beer tegenkom in het bos en ik probeer heel hard om het amerikaanse accent niet na te doen. 'But it is, you know, like.. a bit difficult you know.. like'.

Het is heel leuk hier, de inwoners van Montana zijn knettergek. Ze rijden allemaal in trucks en grote toyota's en ze dragen spijkerbroeken met cowboyhoeden en leren jassen. Sommige zijn zo harig dat je hun gezicht bijna niet kunt zien.
Op de basis van YWAM is het anders, daar is iedereen een soort internationaal georiënteerd en proberen ze me na te doen als ik Goeiemorgen zeg. Ik heb tot nu toe 1 Nederlander gevonden, hij heet Hans en komt uit Groningen. Verder heb ik een Thais buurmeisje en studiegenootjes uit Oekraine, Noorwegen, Korea, India, Jamaica en Burkina Faso.

Afgelopen zondag ben ik via Londen en Seattle naar 't vliegveld van Kalispell gevlogen.
Kalispell ligt iets ten noorden van Lakeside en is dé stad in de regio. Het heeft minder inwoners dan Houten.
Alle vliegveldmedewerkers tussen Schiphol en Seattle sprongen van hun stoel als ik ze vertelde waar ik naartoe moest: 'Kalispell, Wáár Is Dat??? Ligt dat in Amerika? Daar heb ik echt nog noooooit van gehoord'. Tja.
Het ruikt hier overal naar dennebomen, ik zie iedere avond duizend sterren vanuit mijn raam en er lopen constant herten en honden over de weg, dat vindt iedereen hier normaal. Vanmorgen heb ik in het Flathead Lake gezwommen samen met Victoria, een meisje uit Noorwegen. Flathead Lake is een van die supermooie meren die ze hier hebben: met ijskoud smeltwater en omringd door hoge bergen; het ziet eruit als een sprookje.

Het is bijzonder en interessant om de mensen te ontmoeten die hier op de basis wonen. Sommigen komen uit hele arme delen van de wereld en hebben zonder geld en mogelijkheden geprobeerd om hun weg hierheen te vinden, om te zien wat God voor ze klaar heeft liggen. Veel van hen vertellen hoe het voor hen een wonder was dat ze genoeg geld ontvingen om hun ticket te betalen+een visum te krijgen van de Amerikaanse ambassade. (als je Afrikaans bent vinden Amerikanen opeens dat je honderden speciale papieren extra moet inleveren voordat je een stempel in je paspoort krijgt).

Waar ik afgelopen dagen vooral achter ben gekomen is dat YWAM echt een begrip is, met een soort levensstijl waar honderen gezinnen, reizigers en evangelisten bij betrokken zijn. Daar had ik natuurlijk helemaal geen idee van en het is interessant om te zien hoe sommige 'YWAM-ers' al jaren bij de organisatie betrokken zijn. Sommige van hen hebben inmiddels alle mogelijke plekken op aarde bezocht om daar hun verhaal over Jezus Christus te vertellen. Een van de SBS-studenten(soort theologieschool) hier vertelde me dat ze 3 maanden op outreach was geweest naar Siberie, om de lokale bevolking te helpen met verwarmingen en hun relatie met Jezus Christus.
Ik denk dat er weinig landen over zijn waar nog nooit een YWAM-team heen is gegaan om het fantastische nieuws te verkondigen dat ze hebben: Dat Jezus Christus leeft en onze redder wil zijn.

Ik ben heel erg benieuwd naar volgende week wanneer mijn school echt gaat beginnen. Ik ben razend enthousiast over wat ons allemaal te wachten staat en wat God heeft voorbereid... Jullie horen snel meer!

Over drie dagen

2009-09-10T14:27:00.003+02:00

Hallo! Welkom op mijn site.

Zondag 13 september vlieg ik naar Amerika!
Zoals de meesten van jullie wel weten ga ik een DTS doen, Discipleship Training School. Dat is een opleiding van Youth with a Mission, een christelijke organisatie die onderdeel is van University of the Nations.

Wat informatie: Youth with a mission is een beweging van christenen over de hele wereld waarin jongeren worden getraind en uitgezonden om het evangelie van Jezus te verkondigen.
Hun missie is om zoveel mogelijk mensen te bereiken met het goede nieuws van God, en daar hebben ze een heleboel verschillende manieren voor. Ze gebruiken de talenten van dansers, muzikanten, basketballers, bankiers, snowboarders, ict-ers, onderwijzers, clowns, koks, kappers, bakkers, dokters, makelaars en nog veel meer...!

Youth with a mission is opgericht door Loren en Darlene Cunningham in 1960. Inmiddels is hun zendingsbeweging uitgegroeid tot een internationale organisatie die op meer dan duizend plekken, in meer dan 149 landen actief is om jongeren te begeleiden die Jezus willen volgen.

Als je meer over YWAM wilt weten kun je de site checken:
www.ywammontana.org
Of check het boek van Loren Cunningham; 'Is that really you God?'.

Ik vind ‘t heel leuk om jullie op de hoogte te houden van alles wat er op mijn school in Montana te vinden is. Via deze site kun je ook berichten achterlaten of reacties geven op wat ik schrijf. Als je iets aan me wil vragen of vertellen kan dat altijd, vind ik superleuk en ik mail je dan zo snel mogelijk terug!

Binnenkort kunnen jullie hier mijn eerste reisverslag lezen.

Ciao,
Juliette